E-Dergi

her okuyucunun aşka bakış açısına göre yorumlayacağı kitaptır bence.

bilinmeyen kadın olarak bildiğimiz kadının hissettiği şeyin aşk olmadığını düşünüyorum. bana göre buram buram "bağımlılık psikolojisi" kokan bir anlatı idi. kendisini hiçbir zaman tanımamış, kendisinin istediği anlamda fark edememiş bir adama göre bütün hayatını şekillendirmeye aşk demeye dilim varmıyor. bunun adı olsa olsa bağımlılıktır. üstelik, kendi içerisinde yarattığı bir adama. adamı ancak bilebildiği kadar tanıyor ki, bildikleri çok kısıtlı. bu kısıtlılık içerisinde bir insana böylesi bir bağımlılık gösterebilmesinin nedeni madden dünya üzerinde bulunan bir adamı manen kendi iç dünyasında yaratmasıdır.

bir insanın bir bağımlılık uğruna neler yapabileceğini anlatan güçlü bir anlatı idi. bu yönüyle okunması gerekir diye düşünüyorum fakat genel anlamda insanların yücelttiği gibi aşk adına okunması gereken bir anlatı değil.

oldukça iyi örülmüş, okunması keyifli, yaşam görüşünü genişleten bir eserdir. bildiğim kadarıyla yazar, ölmeden biraz önce bitirmiş, iyi ki de kazandırmış bu kitabı bizlere. filmini bilmiyorum ama daha bile sarsıcı yorumları var. kitabın ilk bölümü üslup olarak sıkıcı ve itici olsa da mutlaka devam edilmeli diye düşünüyorum

herkesi olduğu gibi sonuyla beni de derinden vuran, hatta bazı yerlerini okurken gözlerimi dolduran kitaptır. soğukluğu ve hissizliği merhamete dönüştüren bir adamın olağanüstü gecesini anlatır.

kitabın neden bu kadar gömüldüğünü anlamadım. tamam thriller olarak bir da vinci code değil ve bu yüzden onun kadar popüler değil ama felsefi ve bilimsel derinliği bence angels & demons'tan da, da vinci code'dan da daha iyi. zaten dan brown bütün kitaplarında aynı hikaye çatısını kullanıyor, fakat hikayeye yedirdiği bilgiler ve atıflar değişiyor. bana göre bu anlamda çok doyurucu bir kitap. masonluk ve new age dinlerin propagandası yapıldığı fikrine katılmakla beraber, en azından yeterli bir şekilde bu propagandayı temellendirdiğini düşünüyorum. tanrının kolektif zihin olması ve farklı insanların zihinlerinin aynı yöne odaklandığında exponential bir şekilde güçlenmesi fikirleri bence new age zırvası deyip geçiştirilecek fikirler değil.

az önce bitirdiğim yekta kopan'ın son öykü kitabı. önceki tüm öykü kitaplarını okumuş biri olarak bu kitabının insana yumruk attığını söyleyebilirim. ümitvarlığın azaldığı karanlığın bastığı öyküleri daha yoğundu bu kitapta. öykülerden birinin de adı olan herkes kadar mutsuz belki de yarattığı hissin özet cümlesi olabilir.
kitabın kapağı da öykülerle oldukça uyumlu ve 'bulutlar açmadı mavi gök orda mı'* dedirtti.