E-Dergi

“Bu kızlar hiçbir zaman manşet olmadı. Onlar için sokaklara dökülünmedi. Bu kızlar öldürüldü ve unutuldu.”

Selva Almada’nın Ölü Kızlar’ı, sizi derinden sarsacak! Çünkü bu kitap, yalnızca bir edebi eser değil; bir anı, bir isyan, bir hatırlatma.

1980’li yıllarda Arjantin’in küçük kasabalarında öldürülen üç genç kızın hikayesini anlatıyor Almada. Ama bu cinayetler yalnızca Arjantin’e özgü değil; coğrafyalar değişiyor ama sistematik kadın cinayetleri hep aynı acıyı taşıyor. Yazar, bu dosyalar kapanmış olsa da biz unutmayalım diye yazmış bu kitabı. Ve gerçekten de unutmuyorsunuz…

Bazı kitaplar bitince değil, başladığınız anda sizi değiştirir. Ölü Kızlar işte onlardan biri. Sadece “kadın cinayetlerini anlatıyor” diye geçmeyin. Bu kitap, nasıl baktığımızı, nasıl sustuğumuzu, nasıl alıştığımızı yüzümüze çarpıyor.

Bu topraklarda ve dünyanın her köşesinde susturulan kadınların ardından bir ses, bir iz, bir direniş metni: “Ölü Kızlar”ı okumak bir vicdan borcu.

Muhteşem muhteşem muhteşem! Okumalara doyamadım.
Gencecik yaşında intihar eden Sylvia Plath'ın ruh halini anlayabiliyoruz bu kitapta.

Çok büyük heyecanla başladım ama fazlasıyla karışık geldi bana. Bazen sorulan sorunun çok uzağında bir cevapla karşılaşabiliyoruz. Sultanahmet'in Gizli Tarihi çok daha güzeldi.

Gerçek bir yaşam hikayesinden yola çıkılarak yazılmış bir roman. Çevirisi çok güzel. Bir günde okunabilecek bir kitap.

Her karakteri ayrı sevdim, ayrı anladım, ayrı üzüldüm, ayrı hak verdim. hatta onları kurtaracak hamleyi beklerken-yani piçlikten vazgeçmelerini- fark ettim ki piçliği bırakmak piçler dünyasında bir acizlikti. Fark ettiğim bu noktadan sonra onları hiç bir şeyin kurtaramayacağını kederle anladım. Cünkü onlar roman kahramanı değildi, çünkü onlar film karakteri değildi, çünkü onlar gerçekti. Ve ne olursa olsun yaşadıkları hayat muhteşemdi.