E-Dergi

sezai karakoç şiirinin kentli nostaljik bir versiyonu mehmet aycı'nın şiiri. isyan eden ama bunu gerekçelendirmekte zorlanan, geçmişi özleyen ama ayıklamaya tabi tutmayan bir şairi dikkatli okumak gerek. kimi onu lirizme kimi de bazı dizeler bazında epik şiire yakın bulabilir. bu durum belki onun belli bir konum ve taraf seçmek zorunda olmadığını düşünmesinden, taraf seçmesi gerektiğini fark etmemesinden kaynaklanıyor.

ilginç bir şair hüseyin kara. karşımızda imgeciliğe de somutluğa da maddeciliğe de nesnelere de aynı anda ve derecede bastıran, dayanan bir şiir var desek abartmış olmayız sanırım. söz oyunları, sözcüğü ve deyimleri defrome etme, yeni sözcükler icat etme gibi teknikler de onu zor okunur ilginç bir şair kılıyor.

doğrusu uzunlu kısalı, bulanık, başsız ve bitimsiz şiirler var kitabın tamamında. bu durumda okur kendine pasajlar dizeler ayıklamakla yetinecektir. şairin türk şiirinin ustalarını pek iyi okumadığı söylenebilir. gerçi bir dostum kitaptan bazı şiir ve dizeleri kendince yorumlayarak beni yanılıdığıma nerdeyse ikna etmişti ama yine de zaman içinde yeniden okunmayı hakkeden bir şair olduğunu, izlemeye değer olduğunu söylemek lazım.

tecrübeli bir şairin yanılmıyorsam onuncu şiir kitabı. "gerçekçi şiiride yürüyüş" üst başlığıyla yayımlanan serinin bir parçası. gerçekten de gerçekçi olan, ne söylüyorsa onu kastediyor olan her şairin avantaj ve dezavantajlarına sahip serdar koçak da. kuşağının doğrudanık-lafı kıvırmazlık hassasıyla, sığlık-düzyazıya yakınlık arızası at başı gidiyor."gerçekçi şiiride yürüyüş" yer yer ip üstüne yürüyüşe dönüyor ki bu da gerçekçilikte ısrarlı olan her şairin verdiği bir sınavdır.

kısa, minimalist, duygulu şiirler. duygucu değil, bir şey satmıyor okura. iddiadan beri duran, bazen bir kız çocuğunun bazen de genç bir kızın safiyeti ve huysuzluğuyla yüklü şiirler.