E-Dergi

Zekayı gelişim zihniyetiyle ele alarak özellikle ailelerdeki ekonomik farkın çocuklarda yarattığı devasa zeka,gelişim ve akademik farkları ortadan kaldırmayı amaçlıyor.Çocukta dayanıklılık,öz düzenleme,yürütücü işlev ve matematik temeli 3K ile ilk üç yaşta nasıl yerleştirilebilir, analitik ve makul bir beyin nasıl oluşturulur, süreç temelli çocuğun çabasını öven övgü ve iyi huylar için direkt bireysel övgünün etkileri nelerdir gibi soruların cevapları bilimsel bir yaklaşımla fevkalade anlatılmış. Birlikte kitap okumak, anlatı, hikayeleştirmek,yazılı farkındalık gibi basit deneyimlerin muazzam sonuçlarına şaşıracaksınız. (3K) Kavrayın, konuşun, karşılıklı yapın ve bu mesajı yaymak için okuyun, hediye verin, tavsiye edin. Zaman ayırıp notlar alarak araştırmaya sevkeden ufuk açıcı çok kıymetli bir eser. Devam niteliğindeki Anne Baba Cumhuriyetine başlayacağım.

Rahatsız edici. Kitap bittiğinde midem bulanıyordu. Yarattığı zihinsel devinim fiziksel olarakta ürpermenize sebep oluyor. Yazarın bir derdi var. Gerçek bir derdi var ve derdini tüm gerçekliğiyle suratınıza çarpıyor. Bu gerçekler biz başımızı çevirdiğimizde kaybolmuyorlar. Bazen karşı karşıya gelmek gerekiyor. Bunu öyle güzel kaleme almış ki karakterin iç dünyasına biraz daha mı girseydi diye düşünecekken hayır diyorsunuz. Acının insanı nasıl insan olmaktan çıkardığını anlatıyor size. Kitap bittiğinde ise karakterin psikolojik analizini satır satır yazmış gibi her şeyiyle idrak ediyorsunuz. Tuhaf, tuhaflık derecesinde harika.

Gottman anlattıklarını örneklerle zenginleştirmiş ve araştırmalarla güçlendirmiş. “Duygu Koçluğu” nu ebeveyn-çocuk ilişkisini olumlu anlamda güçlendirmek ve kriz anlarını çocuk ile yakınlaşma ve duyguları-sınırları öğretme fırsatı olarak görmeyi anlatarak uygulamalarla da desteklemiş. Fakat okurken duygu koçluğunun tüm ilişki tiplerinde aslında temel olduğubu da öğreniyorsunuz. Sadece ebeveyn kitabı olarak değerlendirmek yetersiz kalabilir. Kapsamı geniş, anlatımı harika. Sakin sakin okumakta yarar var.

Atwood u beğenerek okuyorum. Damızlık Kızın Öyküsü, Ahitler ve Nam ı Diğer Grace den sonra sanırım yüksek bir beklentiyle başladım. O kitaplarına kıyasla oluşturulan üstopya (ilk kitap için daha çok distopya diyebiliriz) içinde hissedemedim kendimi. Atwood a göre çok yavan buldum. Atwood aynı duygu durumunu kitabın yarısı kadar sayfada rahatlıkla geçirebilirdi okuyucuya. Kendimi zorlayarak okuduğum ilk Atwood kitabı oldu şimdilik. İkinci kitaptan önce kesinlikle ara vereceğim :) Seriye devam etme sebebimse tabi ki yine Atwood :)

Yıllar sonra tekrar okudum. İlk okuduğumda da şimdi de hazzın doruklarında gezindim. Üstüm başım edebiyat oldu. Kitap bitiyor ama sizde asla bitmiyor. İlk beşimde kalmaya devam ediyor. Adeta damağımda tat bıraktı. Sınıflar arası farkın ele alınış biçimi muazzam ve Kien kalbimde yaşayacaksın.