E-Dergi

Sarah J. Maas’in kaleminden çıkan Cam Şato, ilk sayfasından itibaren beni içine çekti. Neredeyse tek solukta okudum! Güçlü kadın karakterleri seviyorsanız, Celaena Sardothien sizi büyüleyecek. Hem acımasız bir suikastçı hem de derin bir geçmişi olan, zekasıyla ve kararlılığıyla öne çıkan bir kahraman. Kitap, sadece fantastik ögeleriyle değil, entrikaları, saray hayatının tehlikeli dengeleri ve karakterler arası gerilimle de çok etkileyici.

Okurken hem heyecanlandım hem de karakterlere bağlandım. Özellikle Celaena’nın içsel çatışmaları ve özgürlük arzusu çok etkileyiciydi.

Fantastik kurgu seviyorsan ve hâlâ Cam Şato’yu okumadıysan, kesinlikle listenin başına eklemelisin!

Bir sabah huzursuz düşlerden uyandığında Gregor Samsa kendini yatağında dev bir böceğe dönüşmüş olarak buldu.”
Kitap daha ilk cümlesiyle zihnime kazındı. Kafka'nın bu cümleyle verdiği çarpıcılık, aslında hikâyenin devamında da kendini hissettiriyor. Dönüşüm, sadece Gregor’un bir böceğe dönüşmesini değil, bir insanın nasıl yavaş yavaş toplumdan, ailesinden ve hatta kendinden koparılışını anlatıyor. Ve tüm bunlar öyle sade ama öyle etkileyici bir dille anlatılıyor ki, 90 sayfalık bu kısa roman bir anda değil, sindire sindire okunmayı hak ediyor.

Gregor Samsa'nın her gün işe gidip gelen, ailesini sırtlayan, şikâyet etmeyen bir karakterden; işe yaramadığı anda gözden çıkarılan bir “yüke” dönüşmesi beni en çok sarsan kısımdı. Hele ki ailesinin başta ona karşı duyduğu endişenin zamanla nasıl tahammülsüzlüğe evrildiğini okumak içimi burktu.

Çocuk kitabı sanıp geçmemek lazım… Pal Sokağı Çocukları insanın içini titreten, dostluğu, cesareti ve aidiyeti çok güçlü bir şekilde anlatan, yaş kaç olursa olsun etkileyen bir hikâye. Bir avuç çocuğun "savaş alanı" gibi gördüğü boş bir arsayı koruma çabası, aslında büyümeye, fedakârlığa ve masumiyetin kaybına dair çok şey söylüyor.

Finaliyle boğazda bir düğüm bırakan bu kitap, sadece çocukluk değil, insanlık dersi de veriyor. Sessiz ama çarpıcı bir klasik.

Çok eğlenceli, çok tatlı, tam kafa dağıtmalık bir kitap! Poppy ve Alex’in her yaz birlikte çıktığı tatiller, aralarındaki o “bir türlü tam adı konamayan” ilişki o kadar akıcı anlatılmış ki... Okurken hem güldüm hem “ne olacak şimdi?” diye merakla çevirdim sayfaları. Aşırı hızlı okunuyor, film gibi akıyor. İçinde hem dostluk var hem aşk, ama baymıyor tam kararında! Emily Henry yine yapmış yapacağını

İkigai’yi sesli dinledim, bitirdim. Böyle huzurlu ama düşündüren bir kitaptı. Kişisel gelişimle ilgilenen herkese dokunur bence. Ama öyle bir çırpıda geçilecek bir kitap değil, sindire sindire gitmek lazım. Bazı yerlerde durup “hmm” dedim gerçekten.