E-Dergi

Bu kitabı okurken asıl hissettiğim şey öfke değil, rahatsızlıktı. Çünkü gerçek tarihî kişilerin ahlaken tek renge indirgenmesi, “roman” denerek geçiştirilemeyecek bir temsil etkisi yaratıyor. Gerçek isimler kullanıldığında okur bunu ister istemez yaşanmış gibi algılıyor.
Beni en çok düşündüren, bu metnin İslam dünyasını hiç bilmeyen bir okurda bırakacağı izlenim oldu. Eleştiri var ama denge yok. Herkesin kötü gösterildiği bir anlatı da tarafsız değildir. Güzel dil, adaletsizliği görünmez kılabiliyor.
Bu kitabı doğru bulduğum için değil, hangi bakışla yazıldığını görmek için okudum. Okumak kabul etmek değildir. Bu metni tarih olarak değil, bir yaklaşım örneği olarak rafa kaldırıyorum. Rahatsız olmak bazen doğru yerde durduğumu gösterir.

Beni duygudan duyguya sürükledi; öyle ki beddualarıma Vukadin de, Çetniklerde karıştı.
Bir yanım ‘kitap bitmesin’ derken, diğer yanım Suada’nın yaşadıklarına dayanamadığı için ‘bitsin artık’ dedi.
Bugün dünyanın canlı canlı tanık olduğu İsrail’in soykırımında Gazze’li kadınların yaşadıkları düşünüldüğünde Suada’nın acıları bile devede kulak kalıyor. Bu gerçeği okumak ve anlamak kalbimi paramparça etti :(