E-Dergi

Oğuz Atay'ın, herkese hitap etmeyen kitabıdır. Bu kitabı anlamak ve sevebilmek için duygusal,hatta biraz loser karakterli olmak gerekiyor. Öyle içinden cümleleri kesip kesip sosyal medyada paylaşmak isteyen arkadaşlar sıkılabilir, tavsiye etmiyorum.

İnsan bir kitabı sıkılmadan defalarca okuyabilir mi? Okunuyor.
Ah Raif efendi !

Canım Oğuz Atay.

Nazan Hanım'ın kaleminden yine muhteşem bir yapıt, harika üslup.
Yûsuf ile Züleyha'ya dönüş.Kalbe dönüş. Züleyha'nın acısına ,acının Züleyhasına.
“Sözün yaradılışı Züleyha’nın yaradılışından evveldi. Âdem ki ona bütün isimler öğretildi. Yusuf’un kaderi Züleyha’ya tecelli. Züleyha’nın kaderi Yusuf’a tecelli. Kuyu. Zindan. Kuyu. Zindan. Önce çile arkasından ihsan. Züleyha vazgeçti mi maşukundan? "

"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." diye başlayıp , " Herkes bilsin çok mutlu bir hayat yaşadım." diye biter.
Tatlı bir mutsuzluğa sebep veren ve *iyi ki Kemal o an ki mutluluğunun farkına varmış ki bu kitap olmuş ,dedirtir.
Üzerinden dört yıl geçti.
Tekrar okumadım.Peki ister miyim ? Belki çok.Fakat hayır.
Hissettirdikleri ruhumda tatlı hüznüyle halen hüküm sürmekte.Ve bazı şeyleri bozmak, içteki yerini zedelemek, basite indirgemek istemem.
Kitabında dediği gibi ; "Hayatta esas mesele mutluluktur. bazıları mutludur, bazıları mutlu olamaz. Tabii çoğunluk ikisi arası bir yerdedir. Çok mutluydum o günlerde, ama fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra, fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum."
- Nitekim öyleymiş.