E-Dergi

Kitabın dili yalın olsa da konulara ve terminolojiye belirli bir aşinalık gerekiyor. Yer alan bilgilerin giriş mahiyetinde olduğu söylense de ön bilgilerin varlığına ihtiyaç duyuluyor. Ortaylı ise araştırılmaya muhtaç ve bakir alanlar üzerinden, bu alanda araştırma yapacaklara kapı aralıyor.

Her ne kadar çok geniş bir kaynakça ile literatür çalışması yapılsa da tekrarlar çok fazla, sanki ayrı ayrı yerlerde yazılıp kontrol edilmeden art arda dizilmiş gibi. Ufak ufak da olsa, farklı bölümlerde çelişkili ifadeler var. Yazarların dünya görüşü kitabın çok içinde olduğu için öznel yaklaşımlar bir hayli fazla. Ancak nihayetinde konuya giriş bağlamında, bir kılavuz kitap.

Bukowski der ya, “Acı olmasa şair ne yapar?” diye; karşımızdaki bu şiirimsi kitap da acının vücut bulduğu o en derinlerden çalıyor kapımızı. Sırf ‘Resulullahla Benim Aramdaki Farklar’ için bile okunmaya değecektir, eminim. Zaten kalemiyle ayrı bir değer olduğunu her fırsatta gösteren ve bilgi birikimini satır aralarında gizleyerek fark yaratan bir zattır kendisi.

Hepimizin aklından geçenler, anlattıkları; geçmişimiz, eskittiğimiz. Özlüyor ha bire. Anne şefkatini, baba desteğini. Her gün biraz daha sığınağına koşuyor, hep biraz daha geçmişe gömülüyor. Gördükçe kaçıyor.
Bir yandan da eski sevgililere ağıt yakıyor. Hayata dair herhangi bir anda, hiç ummazken akla gelen hani. Herkes olanın ağzında duymaya alışık olduğunuz klişeleri tekrar var etme çabası da gözden kaçmıyor tabii. O klasik aşk anlayışı işte, birbirimize yaralarımızı gösterdik muhabbeti.
Sonra, hep bir gitmeye yeltenmeler ama gidememeler. Ardından bir yağmur damlası bahane olur ya giden sevgiliye kavuşmaya. Arka fona da Aşk Bitti’yi aldıysak eğer, başlasın vuslata yolculuk.

İçinden gazellerin, nefeslerin geçtiği; ara ara divan edebiyatına selam durduğu, Cemal Süreya’dan Latife Tekin’e güzellemeler dizdiği, babası az biraz daha dünyada kalsın diye tanrıyla pazarlığa giriştiği; en çok da aşkın karanlığını, karanlığın şiirini anlattığı kitabıdır Haydar Ergülen’in.
Ekseriyetle hüzün, parça parça keder, ufak ufak neşe fakat bilumum keyif...