E-Dergi

Genelde Hakkâri-Yüksekova bölgesi, özelde ise Jirki aşireti üzerinden; eskilerde yüreklere çok korku salmış ama günümüzde o hallerinden eser kalmamış eşkıyaların hikâyesi konumuz. Dağlarda yaşadıkları, yaşattıkları... Neden yaptıkları, sonrasında ise neden vazgeçtikleri.

Bir modern destan karşımızdaki; biraz ütopik, biraz distopik. Biraz efsunlu ama bilumum hakikat. Dini metaforlarla bezenmiş, kutsal olana alternatif sanki. Aslında Tanrı'ya koca bir isyan. Niye böyle yarattın, der gibi. Senin eseriniz, her şey senin suçun nidasıyla haykırır gibi.
Son bir umut, hakikat kitabı yazılıyor yeni baştan; hikayelerle, acılarla örülmüş. O bölünmez, o binbir kahramanlıkla kana bulanmış Netamiye'nin zeval getirmez gerçekliğini tükürüyor yüzüne.
Nihayetin ardından, envai çeşit sual zerk ediyor dimağına. Ve bu koca destan, yüreklerde acısıyla yer etmiş iki fidana gidiyor; biri Netam, biri Xırbo.
"Olsun," diyor, "yine de kardeştirler."
Bir büyük insanlık tragedyasıdır bize kalan.

Ahmed Arif sevda demektir bu topraklarda. Bir nefestir bu coğrafyanın haykırışına. Öyle bir sokulmuştur ki ruhumuzun o kavrulan tarafına; sevda neymiş öğrenelim diye; insan neymiş bilelim diye.

Benliğini tamamlayan kadının ölümüyle gelen boşluğu kaldıramayacağını bilen ve onunla birlikte ölümü seçen bir adamın son mektubu bu.
Tanıştıkları günden bu yana anlatıyor bir bir her şeyi. Arada felsefi tartışmalar da barındırıyor, edebi önermeler de. Bir yandan da kapitalizm eleştirisi ile birlikte ekolojik arayışlara yöneliyor. Eşinin hastalığıyla beraber de, tıp denen bilimin iyileştirmekten ziyade artık hastalık ürettiği temelinden hareketle alternatif çözümlere yöneliyor. Varoluşsal temellerini sorgulamayı da ihmal etmiyor ve anlattığı her şeyde Jean-Paul Sartre etkisi hissediliyor.
Eser, bazı kısımlarda bir aşk mektubu olmaktan ziyade günah çıkarma tadı da veriyor. Yaşadıklarının; engellenmiş, imkânsız bir aşk değil de karşılıklı ve tutkulu olmasında edebi bir değer barındırmadığı ve anlatılmaya değer bulmadığı için karşısındaki kadını, olmayan bir varlığa dönüştürdüğünü anlatıyor kimi bölümlerde.
Kim bilir, belki de yaşadıkları aşka ihanetin kefaretidir bu intihar.

Mardin’e olan hayranlığı satır aralarında hissedilen ve namus kalıbına sıkışmış zihinlerle nemalanan toplumsal kalıplardan muzdarip bir şairin kaleminden dökülen; müstehcen ayrıntılar da es geçilmeden hedonizm esintileriyle bezeli, isyanını ironiyle birleştiren şiirlerdir karşımızdakiler.