E-Dergi

Nutuk atmanın moda olduğu bugünlerde asıl nutuğun sözle değil işle olacağını ve "BENİM EN BÜYÜK ESERİM TÜRKİYE CUMHURİYETİDİR." diyen bir yüreğin destansı anlatımı...

Gerçek sevgiyi anlayamamış bir gencin düştüğü bunalım anlatılmaktadır.Yanlış yer ve zamanda yaşanmış bir aşkın, verdiği acıları gözönüne seriyor. Kitap akıcı bir üslupla yazılmış okuması zevk veren bir kitap, aynı zamanda bize bir hayat dersi vermesi açısından, işlenen konu, iyi bir örnek teşkil ediyor.Dizisi de var ama okumak ayrıdır.

Victor Hugo, yokluk ve sefalet yüzünden adam öldürmek zorunda kalan bir adamın son gününü anlatıyor. Çok güzel psikolojik tahliller yapılmış. Bu konu çevresinde Fransa hükümeti ve DİN olgusu tartışılıyor. İdamın yaklaştığı saatlerde bir rahip ruhunu günahlarından arındırmak için yanına geliyor ve mahkûm onu istemiyor ve diyor ki: “Eğer siz olmanız gerektiği zamanda yanımda olsaydınız ben şu an giyotine giden bir adam olmayacaktım. Rahipler akbabalar gibi, ölüm anında geliyorlar.” Ve ayrıca: “Çocukları acımazsızca öldüren bir adam, saçlarına kadar günaha batmış olan bir insanı nasıl günahlarından arındırıyorsunuz?” Fransa hükümetine ise: “Benim yerime açlığı, yoksulluğu gideremeyen insanları giyotine yatırmak lazım.” diyor. Yoğun bir eleştiri var aslında. Oldukça etkileyici.

O dönemde toplumu bu derece eleştiren yazarların ve bunları okuyup tartışan halkın sayesinde BATI, bugünkü medeniyete erişmiştir. Bizde eleştirenler sevilmez…

Köy Enstitüleri’nin anlatıldığı bu roman yüzünden Kemal TAHİR, çok defa eleştirilmiştir. Kimileri hiç tanımadan, araştırmadan kulaktan dolam bilgilerle yazdığını söyler; kimileri de bir önyargı romanı olarak bakar. Peki, ben okudum da ne çıkardım:
Cumhuriyetin yeni yeni filizlendiği, halkını çoğunluğunun okuma yazma bilmediği bir dönem içinde böylesine bir eğitim modelini geliştiren Hasan TONGUÇ ve Hasan Ali YÜCEL, herkesten ilk başta büyük destek görmüştür. Ve Anadolu’nun birçok yerinde çekirdekler yeşermeye başlamıştır. Dünya eğitim tarihinde, saygın bir yeri vardır bu projenin. Ve gerek siyasi baskılar gerekse işin zorluğu zamanla bu kurumun yıpranmasına sebep olmuştur. Can DÜNDAR:” Köyde Çehov oynandığı günler” diye tanımlar ESDÜDÜ’leri…
Yazar, Müfettiş Şefik ERTEM’in ağzından bu işleyişi şöyle adlandırıyor: “Bozkırda çekirdek olsaydı yetişmez miydi?” Bundan, yazarın bu olaya HİÇ OLMAYACAK gözüyle baktığını da çıkarabiliriz, yönetime güvenmediğini de… Ama romanda yazar, bu işin TUTMAYACAĞI üzerinde sık sık duruyor. Ve köy çocuklarının bu okulların açılma sürecinde çalıştırıldığını söylüyor.
Roman genel hatlarıyla güzel. Ben okurken oldukça keyif aldım. Yusuflu Esef, Yıldız, Hanım, Molla Hıdır öğrenciler; Cemal eğitmen, Emine Hanım, Müfettiş Şefik ERTEM, Müdür Halim AKIN, Nuri Çevik eğitmen, Murat eğitmen eğitim kadrosu; Zeynel Ağa, Cinci, Kara Derviş, Yanığın Sultan ise köy ahalisi… Karakterler oldukça güzel işlenmiş. Sanki köşeden çıkıp geleceklermişçesine canlı her biri.
ESDÜDÜCÜLER, elden geldiği kadar hem doğa şartlarıyla hem de siyasi zorluklarla mücadele ederken yaptıklarını da aynı zamanda köylüye kabul ettirmeye çalışıyorlar. Sürekli bir çatışma var. Ben tavsiye ederim. Kemal TAHİR ismi bile yeter diyorum.

Edebiyata giren ilginç konulardan birisidir PALTO...AKEKİ AKEKİYEVİÇ,zorluklar içinde yaşamını sürdürürken bir palto yaptırmak ister ve bir sene boyunca dişini sıkarak para biriktirir.PETROVİÇ adlı terzisinin diktiği palto,bir gece hırsızlar tarafından çalınır.Paltosunu bulmak isteyen Akekiyeviç bekçiye,polise ve bürokratlara başvurur.Ancak sonuç alamaz ve sonunda ateşli bir hummaya yakalanarak ölür.Aslında yazar,Rusya’nın ne kadar yozlaşmış olduğunu bir memurun profilinden bize anlatır.İlginç ve hoş bir eser.