E-Dergi

'Kimse girmesin oralara... Kapıları büyük, ağır ve hep kilitli olsun... Kimse görmesin o zavallı; korku ve endişe yüklü, büyümemiş, erken yaşlanmış yüzümüzü... Eskimiş, sararmış, solmuş, üzeri eski çarşaflarla örtülmüş utançları... Hataları, yalanları, pişmanlıkları, zamansızlıkları, zaafları...
Ortalama olma, ortalama yaşama, uzlaşma kaygılarımızı... Vazgeçişlerimizi, kaçışlarımızı, kaçırdıklarımızı... Yok saydıklarımızı, görmezden geldiklerimizi, es geçtiklerimizi... Kimse! Kimse görmesin bütün bunları. Anlatılamayan, anlatılmayacak olan, suskunlukla boyanmış bütün anıları...'
İclal Aydın'ın kitabındaki yazılardan bi tanesi bu... Çok severek okuduğum yazarlardan bi tanesi... Okumanızı tavsiye ediyorum...

İclal Aydın'ın bütün kitaplarını okuyorum ve onu çok başarılı buluyorum. Her birimiz bitmiş bir aşkın emanetçisiyiz aslında. Her ayrılık öncesi parçalanıyor, sonra o parçalardan bir daha oluşuyor insan kalbi. Bunu öyle çok yaşadık ve öyle çok şahit olduk ki...
İclal Aydın'da bu kitabında; nedeni nasılı kimileri için hala bir bilinmez olsa da karşılaştığı her buruk kalp acısını anlatmış ona. Bu yüzden kitabın adını Bitmiş Aşklar Emanetçisi Koymuş.
Okumanızı tavsiye ediyorum.. Beğenerek okuyacağınız bi kitap..

Hayat Güzeldir.. Herşeye rağmen hayatın güzel olduğunu, yayıncılık döneminde yaşadıklarını ve konuk ettiği kişileri, söyleşileri yazdığı bu kitabında anlatmış bize sayın Aydın..
Kalanların Ardından: Azaldık azar azar, kırıla kırıla. Ellerden değil de dostlardan, kardeşten alarak yaraları azaldık. Olmadık anlarda yakaladı ayazlar bizi, zamansız yakalandı çiçeklerimiz. Her zaman değil de bazen, ama bazenin en orta yerinde eyvah bile diyemeden kalakaldık. Yaz ortasında üşüdük. Ciğerimizden akanlar, karın boşluğumuzda toplandı. Kimileri ölüm ilanları ile çıktı adres defterlerimizden, kimileri hayret ve can sıkıntısıyla. Hayret ettik yaptıklarına, hayret ettik değişmelerine, hayret ettik hoyratlıklarına ve canımız sıkıldı. Ağladık belki de. Niye saklamıştık ki çocukluğumuzdan kalma sevinci, niye paylaşmıştık ki, niye şerefe demiştik, niye kıvanç duymuştuk başarılarından? Canımız sıkıldı bu azalmaya, yoksulluk gibiydi. Ölümlere alışılıyordu belki ama ihanet asla. Azaldık azar azar, kırıla döküle. Kalanlarsa... Ne kaldı ki?
Okumanızı tavsiye ediyorum... Buna benzer bi çok güzel yazıyla karşılaşacaksınız..

'İçimizde Bir Yer'... Bu söylediğimin doğru olup olmadığından hiç emin değilim ama bana öyle geliyor ki sanki hepimiz, içimiz de bir başkası için ayrılmış bir yerle doğuyoruz. Bir parçası kayıp bir bulmaca gibi...
Hayatımızın önemli bölümünü garip bir eksiklik duygusu ile geçirmemiz, bazı sabahlar anlaşılmaz sıkıntılarla uyanmamız, bazen isimsiz umutlarla neşelenmemiz, sanırım o boşluğun içimizde yarattığı girdaptan kaynaklanıyor. Karşılaştığımız her kadına ve erkeğe, belki de hiç farkında olmadan, girinti çıkıntıları o boşluğun kesiklerine uyacak diye bakıyoruz...
Ahmet Altan'ı başarılı buluyorum.İçinde güzel alıntıların, kısa hikayelerin bulunduğu bir kitap..Okudukça kendimizden bir şeyler bulabiliyoruz. Okumanızı tavsiye ederim..

Beni düşündüren bi kitap oldu.. Aniden sevdiğiniz kişi ortadan kayboluyor ve nedenini bulmaya çalışıyosunuz.
"Kaybedecek daha fazla bir şeyim kalmadığında, bana her şeyi verdiler. Ben olmayı bıraktığımda kendimi buldum. Rezil olduğumda ve hala yürümeye devam ettiğimde kendi kaderimi seçmekte özgür olduğumu anladım. Belki de bende yanlış olan bir şey var, bilmiyorum, belki evliliğim biterken bile anlamadığım bir düştür. Bütün bildiğim, onsuz yaşayabildiğim halde, hala onu yeniden görmek, birlikteyken hiç söylemediğim şeyleri söylemek istediğim: Seni kendimden bile daha çok seviyorum. Eğer bunu söyleyebilirsem o zaman kendimle barış içinde yaşamayı sürdürebilirim, çünkü bu aşk beni rehin aldı." Karısı ortadan kaybolan bi adamın sözleri bunlar. Ne kadar zor durumda olduğunu çok açık anlatıyo. Ve onu bulmak için neler yaptığını...
Aynı şeyi bi de kendime sordum 'sevdiğim kişi ortadan sebepsiz bi şeklide kaybolursa ne yaparım.' Okumanızı tavsiye ediyorum. Yazar'ı kutluyorum... Başarılarının devamını diliyorum..