E-Dergi

Mesele kimlerin yalanlanıp yalanlanmadığı değil, tarihin doğru tespit edililip edilmediğidir. Delillerle, belgelerle ortaya çıkmak lazım. Bu eserde de o yapılıyor. Yok tek geçerli belge olarak “Nutuk” u kabul edeceksek, üniversitelerde bu kadar tarih bölümüne, bu kadar tarih araştırmacısına ne gerek var. Zaten her şey Nutuk ta çözülmüş demektir. “Nutuk” a kutsal kitap muamelesi yapılmamalıdır.

Tabiki Tolstoy gibi bir şahsiyetin İslamiyeti önemsemesi veya müslüman olması bizim için sevindirici olur. Fakat aşağılık kompleksiyle hareket edip olayı çok büyütmemek lazım. İslamiyet Tolstoyla şeref kazanmış olmuyor, tolstoy İslamiyetle şeref kazanıyor. Unutmayalım ki, geçmiş yıllarda da bazı ünlü kimselerin İslamı seçtikleri söylenmişti ve sonradan bunlar yalanlanmıştı. İnancımız 3-5 meşhurun müslüman olup olmamasına bağlı olmayacak kadar kuvvetlidir çok şükür.

Sadık Yalsızuçanlar’ın Gülistan tercümesini okumuştum, fakat kullandığı dil yüzünden o meşhur eserden aldığım zevk çok sınırlı olmuştu. Kitaplarında seçtiği konularsa çok ilgi çekici. Yine büyük bir merakla “Gezgin” i aldım, fakat yine aynı netice hatta daha da kötüsü, bu sefer kitabı biteremedim dahi. Edebiyatçı falan değilim, sadece sıradan bir kitap okuyucusuyum eleştirimi çok dikkate almayabilirsiniz fakat düşüncelerimi yazmak istedim. Büyük medeniyetimizin mirası içleri dolu o güzelim kelimeler, tabirler bırakılmış; yerlerine ne ifade ettikleri tam belli olmayan sığ, soğuk, sevimsiz, böyle bir konuya hiç mi hiç yakışmayan (bence) birçok yeni kelimeler kullanılmış. Tam o manevi havaya girer gibi oluyorsunuz, karşınıza böyle bir kelime çıkıyor; dur girme diyor. Açıkçası Sadık beyin ne maksatla böyle bir dil kullandığını bilmiyorum, muhakkak ki iyi bir niyet ile yapıyordur ama, sıradan bir okur olarak bende oluşturduğu duygular bunlar. Haddimi aştıysam özür dileyerek, Sadık beyin kitaplarında seçtiği konulara yakışır bir dil kullanması temennisiyle...

Not: Benim tesbit edebildiğim bazı örnekler

Kamil insan yerine olgun insan, hayal yerine düş, ilham kaynağı yerine esin kaynağı, kaybetmek- yitirmek, hatırlamak-anımsamak, emir-buyruk, sır yerine giz (“Rabbimin bağışladığı gizler”), nimet yerine bağış, dua- yakarış, Allah ondan razı olsun yerine “Allah ondan hoşnut olsun” v.s.