E-Dergi

Yazarın anlatım tarzı, kullandığı dil ve özellikleri çok sıcak ve çok samimi. Bu yazar okunmalı.
“Gençliğini alıp götürdüler. Trenle götürmüşlerdi; çevresi, kapıları pencereleri demir parmaklıklarla çevrili özel tutuklu treniyle. Karlı ovalardan, dağlardan, çöllerden, ormanlardan, şehirlerden geçirip Bakü’den uzaklara, uzaklara sürmüşlerdi. Ne para ne çamaşır alabilmişti yanına. Sadece gençliğini, gençliğini almıştı, bilmeden, istemeden.” "Portakal Bahçesi Işığı" hikâyesinden (s. 114)

Yazarın, “Ezilmiş Leylaklar Kitabı”nı beğenerek okuduğum için, dimağımda kalan bu tadla bu kitabını incelemeden temin ettim. Ancak hayal kırıklığına uğradım. Diğerine göre daha şiirsel bir havası var, ama aynı tadı bulamadım.

Yazarın, vermek istediği mesajlar ve eğitim amaçlı satırlar çok belirgin. Yerine göre okuru sıkacak bu anlatım tarzına rağmen; “Çorap”, “Yayla Rüzgârı”, “Komşu Sesleri”, “Ramazan Çavuşu” hikâyeleri güzel.

Yazar, kitapta yer alan on sekiz hikâyede; Rüzgâr Hasan’ı, Herr Ziya’yı, Ayı Yakup’u, Güllü Kadın’ı ve benzerlerini, yani bizim insanımızı anlatıyor. Hikâyelerde kurmaca yok, iyisiyle, kötüsüyle bizim insanımız var. İki mahalle kabadayısının anlatıldığı “Devler” hikâyesi çok etkileyici.

Kitaptaki “Takma Bir Göz” öyküsü çok etkileyici. Yazar, değişimleri ve kaybolan değerleri olduğu gibi ifade ediyor. Gerçekçi bir anlatım tarzı var.
“Ama annem sevmiyordu nişanlımı. "Uyanık" diyordu, "basit bir mahalle kızı." Kafama iki parmağıyla vurarak canımı acıtıyordu. "Ah, aptal oğlum, baban yaşasaydı izin verir miydi? Ailemize yakışır mı? Hele o velfecir gözleri..." Aile dediğin kimdi anne? Dayımın deli oğlu Resul? Teyzemin üç koca eskitmiş fıkırdak kızı İclal? Kim, kim... Bu kentin yerlisi olmak, yedi göbek öncesi atalarımızın verdiği gururla bu kenti yalnızca kendimizin sanmak başlı başına bir hayal değil miydi?” "Hayatımı Kaydettim" öyküsünden. (s. 71)