E-Dergi

Annesiyle ilgili belirsizlikler içinde büyümüş, babası tarafından seçilmemiş bir kadın…
Ve çocuklarını geride bırakıp sessizce bir köye yerleşmiş, yaşlı bir teyze…
Biri annesizliğin, diğeri çocuklarından kopuşun hüznünü taşıyor.

Yolları tesadüfen kesişiyor ama asıl karşılaşma kelimelerle değil, suskunluklarla oluyor.
İki insanın birbirinin yarasını iyileştirmeye çalışmadan, sadece yan yana durarak kurduğu bir bağ...

Kitap boyunca insan şunu hissediyor:
Herkesin anlatamadığı bir hikâyesi, geride bıraktığı ya da geride bırakıldığı bir hayatı var.
Bazı yardımlar gerçekten yardım mı, bazı susuşlar aslında en büyük şefkat mi, bunları düşündürüyor.

Sade, hüzünlü ve çok insanî.
Karakterleriyle uzun süre akılda kalacak türden bir kitap.

Ayşe Kulin’i okurken, yıllar önce Yılmaz Özdil’in "Mustafa Kemal" kitabını ilk okuduğumda içimde bıraktığı o sarsıcı duyguyu hatırladım.

Ama bu kez Atamızın kendi ağzından anlatılıyormuş gibi olduğu için bambaşka bir yere dokundu… Daha kişisel, daha içten, daha yakından…

Kitabın özellikle son bölümlerinde gözyaşlarımı tutamadım artık...

Her okuduğum eser, Atamızın hasretini daha da derinleştiriyor, ama aynı zamanda ona olan hayranlığımı, minnetimi bir kez daha büyütüyor

Benim için bu kitap da tıpkı "Mustafa Kemal" gibi: Tartışmasız, mutlaka okunması gerekenlerden.
Büyük bir hüzünle ama büyük bir hayranlıkla kapattım son sayfayı.

Enok, Nuh Peygamber’in büyükbabası olarak kabul edilen eski bir peygamber ve vizyoner bir figür. Kitap, onun göksel yolculuklarını, meleklerle karşılaşmalarını ve evrenin katmanlarını anlatıyor.

Okurken devamlı aklıma Dante’nin İlahi Komedyası geldi. Benzer sembolik anlatımlar, metaforik yolculuklar ve kozmik atmosferler… Okuyanlar bana hak verecektir bence.

Astronomi ve kozmoloji bilgileri oldukça dikkat çekiciydi. Enok’un yaşadığı kabul edilen dönem, Sümerlerle aynı ya da onlardan önce gibi görünüyor; takvim, ay döngüleri gibi bilgilerin Sümerler aracılığıyla günümüze ulaştığını biliyoruz. Nuh Peygamber’in tufanı da, kitapta Sümerlerin başına gelen sel felaketiyle örtüşüyor gibi anlatılıyor.

Yine de bilimsel bir kanıt yok; metin tamamen sembolik ve mitolojik. Son bölümlerdeki uzun felaket tasvirleri biraz bunaltıcıydı hatta.

Kitapta, güneş sisteminin 12. gezegeni Nibiru’da bile erkek egemen krallık sistemleri hâlâ devam ediyor; sürekli üreme çılgınlığı ve güç mücadeleleri var. Bu kadar ileri bir teknolojiye ve bilgiye sahip olduğu iddia edilen Anunnakilere, bu tür ilkel davranışların hiç yakışmadığını düşündüm şahsen. Bir yanda yüksek zekâ ve gelişmişlik, diğer yanda bitmek bilmeyen arzular ve kaotik güç ilişkileri… Bu çelişki oldukça rahatsızlık verici.

Kitap genel olarak yine heyecan verici ve yaratıcı, kesinlikle bir kurgu yolculuğu sunuyor. Ancak modern bakış açısıyla toplumsal normları ve cinselliği oldukça sorunlu buldum. Sürekli uçkur düşkünlüğü, erkek egemenlik ve güç temelli ilişkiler, bugün bizde “gelişmişlik” olarak düşündüğümüz değerlerle çelişiyor.

Kürşad Demirci’nin akademik titizlikle kaleme aldığı, köklü inanç sistemlerinin izlerini büyük bir dikkatle takip eden çok değerli bir çalışma olmuş.

Kitabı gerçekten beğendim; içerik açısından çok doyurucu, perspektif açıcı ve sağlam kaynaklara dayalı bir anlatımı var. Enki’nin ve Enok’un kitaplarındaki mitolojik ve mistik yoğunluktan sonra böylesine sistematik, bilimsel ve tarihsel temelli bir metne geçmek bana çok iyi geldi; zihnimi toparladı ve birçok bilgiyi yerine oturttu.

Ancak akademik dili nedeniyle akıcılığı zaman zaman zorladı ve kitabı bitirmem tahminimden uzun sürdü. Buna rağmen, kadim inançları derinlikli şekilde anlamak isteyen herkes için mutlaka okunması gereken, ufuk açıcı bir eser diyebilirim.