E-Dergi

Kitabın son sayfasını kapatıp geldim.

Tam anlamıyla, 'değişik' bir kitap okuma deneyimi elde ettim.
Momo'yla tanışmak içimi ısıttı.

•"Hayatım böyle geçip gidiyor," diye düşüncelere dalmıştı. "Makas şakırtısı, sabun köpüğü ve gevezelik. Varlığımdan ne anlıyorum? Bir gün gelecek ve sanki hiç yaşamamış gibi ölüp gideceğim."
Aslında Bay Fusi'nin gevezelikten hoşlanmadığı doğru değildi...

"Kendi kararı zannederek duman adamın bütün önerilerini yerine gerirmekteydi."

Sahi acaba kendi hayatımızda verdiğimiz kararların kaçta kaçını, gerçekten kendimiz veriyoruz?

Momo'yla tanışıp geldiyseniz çok şanslısınız.
Tanışmak için buradaysanız yine çok şanslısınız.

Orhan Kemal'in okuduğum ilk eseri. Kitapta sunulan nazariyeyi anlamakla beraber beni hayal kırıklığına uğrattı. Olmasa da olur diyeceğim sayısız tasvir vardı mesela. Usta bir kalem olarak anılan birinin, maksadını anlatmak için ucuz tasvirlere ihtiyacı olduğunu zannetmiyorum.
Kişisel yorumumdur nihayetinde.
Kitabı önermiyorum. Toplum gerçekliğini çok daha güzel üsluplarla sunan başka kitaplar elbette vardır.

Kitaba başlarken, sıkıcı bir kitap okuyacağım minvalinde bir önyargım vardı. Sonuç itibarıyla gece başladığım kitabı ertesi gün öğlen olmadan bitirdim.
Dibs'te beni hayran bırakan, üstün zekası ya da yeteneği değildi; onun içten gelen vurucu gücüydü. Kendini sevmeye hazır olmasıydı. Kendini anlama konusundaki üstün özverisiydi.
6 yaşındaki bir çocuktan da çok şey öğrenebilirsiniz.
Kendime hep hatırlatacağım,
"dediğim gibi, dediğiniz gibi, dediğimiz gibi..."

(SPOİLER İÇEREBİLİR!)

Martin Eden...
Benim için farklı bir yolculuktu.
Hem kendimden parçalar bulduğum hem kendime ayna tuttuğum pasajlarla dolu bir eser.
Martin'e kendimi hem çok benzettim hem de hiç benzetmedim. Martin, sözden çok ötesi. Aşkın insan simgesi. Vedanın en iç acısı hâli. Yaşamın en görmezden gelinen yüzü. Ah Martin, ne çok isterdim sana seni anlayabildiğimi söylemeyi. Seni var eden, kendine duyduğun inançtı. Yok eden de kimse tarafından duyulmayan yalnız çığlığın oldu. Bir yakınımı kaybetmişim gibi bir vedayla..

Polisiye dalında birçok eser okumuş biri olarak Ahmet Ümit'in kalemiyle de tanışmak istedim.

Ana karakterin iç konuşmalarını iç karartıcı buldum. Ayrıca sürekli kendini tekrar ediyor gibiydi. Zaten kitabın kendisi da hava durumunun sürekli ibraz edilmesinden, biraz iç karartıcı.

Kurgu yönünden ise, bir türk dizisi havası vardı. Anladığım kadarıyla yazar, polisiye bir kurgu hedefinden ziyâde, ülkenin perde arkası suç ve suçlu şebekelerinin ne durumda olduğunu anlatmak gâyesinde.

Bu tür kurgular ilginizi çekiyorsa, okumak için bir şans verebilirsiniz.
Ancak kitabın, yılın kitabı seçilmesi bana abartı bir değer olarak göründü.