E-Dergi

Taa içimin derinliklerine dokunan bir kitap. 47 sayfada 5 öykü ve hepsi ölümün kişiye ve etrafındakilere hissettirdikleriyle ilgili. Her bir öykünün her satırı için dakikalarca konuşulabilir bence. Evet duygusuzluk hakim her hikayede ama her ölenin derdi ya da beklentisi hem kendisine hem de yakınlarına yaşatmıyor ölüm acısını. Ya da zaten onlarda pek bu acıyı yaşamak istemiyorlar. Bu kadar da duygusuz kitap mı olur arkadaş diyenlere inat bence ölüm farklı hayatlara göre ancak bu kadar net bir şekilde gözler önüne serilebilirdi.


Bu kadar vurucu öykü 47 sayfaya nasıl sığmış hayretler içerisindeyim. Sanki 470 sayfalık bi kitap okumuşum ve hâlâ birileriyle konuşup kitabın etkisinin geçmemesini istiyormuşum gibi hissettim kitabı bitirdiğimde.

Bu kadar güzel bi kitap olacağını düşünmemiştim. Çok sevdim.

Keşke daha uzun uzun anlatılsaydı bu kurgu. Sevdim.

Son sayfalara kadar ben ne okuyorum dedirtem ama sonunda gönülleri fetheden kitap.

Yaa ben bu kitabı okurken çok eğlendim. Hâlâ, tiyatro oyunları okumayı seviyor muyum yoksa sevmiyor muyum tam olarak anlayamadım. Mesela "Bir Yaz Gecesi Rüyası" kitabını o kadar anlayamadım ki, o yüzden de sevemedim tabiki. Ama "Yanlışlıklar Komedyasını" anlayabildim
Soylu ikiz kardeş ve onların ikiz olan köleleri bir fırtına nedeniyle gemilerinin batmasıyla birbirlerinden küçük yaşta ayrılıyorlar. (Bir soylu, bir köle şeklinde) Yıllar yıllar sonra bekar olan soylu kardeş ve kölesinin evli olan soylu kardeş ve kölesinin yaşadığı şehre gelmesiyle yanlışlıklar komedyası başlıyor. Yanlış anlaşılmalarla oluşan olaylar bana Karagöz ve Hacivat atışmalarını hatırlaytı. Aslında bu yanlış anlaşılmaların asıl sebebi kimsenin kimseyi tam olarak dinlememesi ve gerçeğe inanmakta güçlük çekilmesi. "İnsanlar konuşa konuşa" diyen atalarımızın ne kadar haklı olduklarını bir defa daha görüyoruz kitabımızda.