E-Dergi

Bu kitabı ilk kitaptan daha çok sevdim.

İlk kitabı okuduktan sonra evreni ve karakterleri anlamak daha kolay olur sanmıştım ama birkaç yeni karakter eklenince başlarda biraz afalladım ve sıkıldım. Birde nedense yazar çok fazla betimleme yapmıştı bu kitapta. Diyaloglar bayağı az. Kimi yazan bir sayfada tek cümle ve gerisi durum betimlemesi oluyordu ki bunlar bayağı derin ve karmaşıktı. Bir tık daha anlaşılır yazılabilirdi diye düşünüyorum.

Onun dışında ben olayları ve gidişatı sevdim. Sonu da etkileyici ve merak uyandırıcıydı, hatta ilk kitaptan daha fazla. Önceki kitapta olduğu gibi kitap birçok teknolojik gelişmeden çok önce yazıldığı için garipsediğim yerleri oldu ancak yine de yazar ileri görüşlü ve Araştırma yaparak yazmış kitabı, bu belli.

Sonuç olarak seriye devam.
Sonuç olarak seriye devam.

Yazarın dilini ve yazışını çok beğeniyorum. Bu anlatı kitabının tek teması yalnızlık ve yalnızlık ile alakalı hep birbirine benzer, bazen hiçbir şey anlamadığım yazılarla dolu. Yalnızlık ile alakalı, çok da mükemmel olmayan 60-70 yazıyı 140 sayfada toplamaya gerek var mıydı bilemedim. Bir yerde sıkıldım ama yazar ya da kitap kötü anlamına gelmiyor. Merak eden ya da Fournier’in önceki kitaplarını okumuş biri okuyabilir.

İki bin yıl önce siyasetçi ve filozof Cicero tarafından yazılmış kitabı okumadan önce ne bekleyeceğini bilmek gerek. Çünkü günümüz felsefi ya da kişisel gelişim kitapları gibi kolay okunan bir dille yazılmış herkese hitap eden türde değil. Tema tabii ki evrensel ve dostluk konusunda yazılmış ve en iyi kitaplardan biri ancak demek istediğim Cicero kitabı pek de karakterini bilmediğimiz iki arkadaşın konuşması şeklinde ve dönemi ile alakalı çok fazla gönderme içerdiğinden anlamasın zor olabiliyor.

Sayfaların çoğu yarım ancak özellikle başlarda bir sürü açıklama var mecburi olarak ki dönemi ve bahsedilen kişileri de anlayalım.

Bunlar dışında verdiği öğütler hala geçerliliğini koruyan, evrensel ve öğretici şeyler. Ben beğendim, dostluğu öyle basite indirgediğimiz bir dönemde gerçek dostluk nasıl olmalı sorusunu güzel yanıtlıyor.

David Eagleman gerçekten bir konuyu ilginç haşa getirmeyi biliyor. Aslında Beyin zaten ilgi çekici bir konu ama onunla alakalı herkes 250 sayfayı sıkılmadan okuyamayabilir. Burada yazara kullandığı dil, kimi yerlerde küçük espriler ve hep merak ettiren örneklerle açıkladığı için teşekkür etmek gerek.

Kitap beynimiz hakkında şimdiye kadar bildiklerimiz ve bilmediklerimizden bahsederken bu bilgilerin örneğin suçluları cezalandırmada, kişiliğimizde ya da depresyona yatkınlığımız konusunda ne kadar açıklayıcı olabileceğini ya da yetersiz kaldığını gösteriyor.

Yazacak çok şeyim yok aslında kitapla ilgili. Konuya meraklı kişiler için çok derin bilginiz olmasa dahi zevkle okuyacağınız ufuk açıcı bir kitap.

Uzun zamandır yazımını bu kadar beğendiğim bir kitap okumamıştım. Nasıl anlatılır bilmiyorum ama kelimeler öyle birbirine uyumlu dizilmiş, cümleler öyle güzel akıyor ki insanı alıp götürüyor. Kitabın içine girmek çok kolay oluyor. Betimlemeler, diyaloglar ve anlatım teknikleri hepsi çok iyi.

Hikayeye gelirsek o da çok insancıl. Üç ana karakterinde ne hissettiğini kavrayabiliyorsunuz hiç çocuğunuz yoksa bile. Böyle sıcak ve dokunaklı hikayelerde insana iyi hissettiriyor.

Çok fazla yayın tarafından zaten yılın kitapları seçkisine alınmış 2021 booker ödülü adayı olmuş kitap. Bence çok bir şey de söylemeye gerek yok. Yazarın diğer kitaplarını da araştıracağım.