E-Dergi

Tarihi olayları hikayelerden ayıran en önemli nesne belgelerdir. Tarihi bir olay anlatırken belgelerle desteklenerek doğruluğu kanıtlanmalı ya da en doğruya yaklaşılmalıdır. Ancak bu eserde anlatılan olaylarla ilgili herhangi bir belge gösterilmemiş. Kitap da dipnot ya da kaynakça kısmı yok. Bu durum da kitapta anlatılan olayların güvenirliliğini en aza indirmiş.

Evet geçmişte yaptığımız hataları yapmasaydık bugün çok farklı bir hayatımız olabilirdi ama olmaya da bilirdi. Belki yaptığımız o hata ileride daha büyük hatalar yapmamızı engelledi. Kim bilir? Her şey ve herkes bizi umursamadan kendi kafasına göre yoluna devam ediyor. Öyleyse bizde geçmişi umursamadan, yaptığımız hatalara takılmadan yolumuza devam etmeliyiz. Çünkü bir tane hayatımız var, bu hayata sarılıp belki de bakış açımızı değiştirip yolumuza emin adımlarla ilerlemeliyiz. Düştüysek kalkmalıyız, yürüyorsak koşmalıyız, koşuyorsak belki de uçmalıyız. Çünkü her geçen gün ölüme bir adım daha yaklaşıyoruz. Öyleyse güzel yaşayalım, yaşadığımız hayatın değerini bilelim, bakış açımızı değiştirelim. Nefret ettiğimiz, usandığımız her şey başkalarının hayali olabilir. Derin bir nefes alıp yeniden başlamalıyız…

Gücü elinde tutanların haksız olsalar bile sahip oldukları güçle çoğunlukla galip geldiklerini anlatan bir eser. Okurken, dünyada ve ülkemizde olup bitenlerin paralel evrende farklı bir dünyada da olup bittiği algısına kapıldım. Adaletin varlığının iddia edildiği ama hiç adil olmayan bir biçimde, adil olmayanların elinde bulunduğu bir dünya. Değişmeyen tek kuralın yani “Zayıf her zaman ve her yerde haksız!” kuralının kitabı

Kitabın başlığı oldukça iddialı ancak içerik aynı şekilde değil maalesef. Kitap Avrupa’da okulun tarihini incelemiş özellikle de Almanya’daki okullara odaklanmış. Mezopotamya, İslam, Türk ve diğer medeniyetlerdeki okulların tarihine hiç değinmemiş.

Okulun Tarihi gibi oldukça iddialı bir başlık atmak yerine Avrupa’da ya da Almanya’da Okulun Tarihi gibi bir başlık konulsa daha iyi olurdu.

Emek verilmiş hiçbir kitaba kötü demek haddim değil ancak kitabın çok doyurucu olmadığını ve beklentimi karşılamadığını belirtmeliyim.

Saygılarımla.

“Canım insanlar sonunda bana bunu da yaptırdınız.” diyor Atay neden günlük tutmaya başladığını anlatırken. Canım insanlar kime neler yaptırmıyorlarki? Yazdığı ya da yazmak istediği kitap, oyun ve hikayelerinden bahsetmiş çoğunlukla. Özel hayatına dair, birkaç isim dışında, başka bir şeyden bahsetmemiş. Londra’dayken ikinci defterde bahsediyor kısacık hayatında olup bitenlerden. Kitaplarındaki kahramanlara benziyor, bir şekilde kitaplarındaki kahramanlar Atay’ın kişiliğinden parçalar gibi. Günlüğü okurken bunu farkediyorsunuz. Hastaneden bahsederken yazılarının bir anda kesilmesi beni çok üzdü. Daha yazacakları vardı onları düşünüyordu hastayken bile. Uzun uzun yaşasaydı keşke, bize de kütüphaneler dolusu eser bıraksaydı. Kendimizi okusaydık onun eserlerinden, kendimize ağlasaydık, kendimize gülseydik, kendi kendimize dertlenseydik bir yerlerde, hep mutluğu arasaydık hiç bulamayacağımızı bile bile… Ruhu şad olsun… Ruhumuz şâd olsun…