E-Dergi

Birkaç yıl önce okuduğum kitap hala masamda duruyor. Gördükçe tekrar tekrar o satırlara geri dönüyorsunuz. Okuduktan sonra, bir yandan insan türünün ne kadar cani, vahşi ve acıma duygusundan yoksun olabileceğini görürken; diğer yanda da bi okadar masum, günahsız ve kendi türü tarafından bu kadar acı çektirilen tek varlık olduğuna şahit oluyorsunuz.

Ben öyle çok kitap kurdu biri değilimdir. Ancak eğer tavsiye edeceğim birkaç kitap varsa, bu kitap mutlaka onlardan biridir. Kesinlikle okuyunuz. İyi okumalar.

Baştan sona pürüzsüz, akıcı dili ve harika kurgusuyla kendinizi kitabın sonunda buluyorsunuz. Özellikle 10. Bölümün sonu.
"...Alex sustu. Zihninde yepyeni bir korku belirmişti.
-Jenny?
Derin derin nefes aldı. Bir an bağlantıyı kaybetmiş olmaktan korktu.
-Beni hala duyabiliyor musun?
+Alex, ben de aynı lambanın önünde, hemen merdivenlerin yanındayım. Tam olarak söylediğin yerdeyim." Muazzamdi, hayal kırıklığıydı, harikaydı... Asıl olay ve macera bundan sonra başlıyor aslında, kitabın asıl anlatmak istediği senaryoya bundan sonra dahil oluyorsunuz. Ancak ben, bundan öncesini daha çok beğendim. Ve o 10. Bölümün unutulmaz sonu.

Dediğim gibi asıl macera buradan sonra başlıyor. Yoğun kurgusu nedeniyle iki üç mantık hatasına rastladım (ne olduklarını anlatmayayim) ancak kitabın olay akışını hiç etkilemiyor. Detaycı bir kişiliğiniz yoksa bunları muhtemelen fark etyeceksiniz bile.

İyi okumalar.

"... Oyunun yalnızca bizim gibi amatör ieyicilere oynanıyor olması ve bu satranç sanatının kayıtlarının hiçbir almanakta yer almaması çok üzücüydü; tıpkı Beethoven'ın doğaçlama piyano çalmalarının hiçbir müzik kaydında yer almaması gibi."
Yazara, bu maçı kayıt altına alıp bu harika kurgu eşliğinde biizmle paylaştığı için teşekkür etmemiz gerekiyor. Teşekkürler Stefan Zweig.
Bir de şunu da eklemiş olayım ; baskıdan olsa sanırsam birçok kelime de harf eksikleri mevcut ama problem teşkil edecek boyutta değil. İyi okumalar.