E-Dergi

Tolstoy çok iyi bir gözlemci..Her statüdeki insana özgü çeşitli davranış modellerini çok iyi betimliyor; sanki anlattığı karakterin yüzünü görüyorsunuz, örneklerle de hayat dersi veriyor. Yardım edersen karşılığını bir şekilde alırsın;seni üzeni sen üzme,intikam hırsı ile kavrulma;sen kaybedersin, elindekini alana vurma, aldığı şeyi ona ver; hatasını anlasın; başkalarının işine değil, kendi işine bak, azimle çalış, sen kazanırsın..bu eserde özellikle vurguladıkları. Son öyküde; artık ölmek isteyen bir ayakkabıcı İncil'i okuyarak, kendini sorgulamaya yöneliyor. Bu şekilde, insanın kendi kendini keşfetmesine ve anlamasına yönelik temel bir yöntemi uygulamaya başlıyor aslında ve ölümünün değil, yaşamasının yararlı olacağını anlıyor. Kitabın en çok etkilendiğim kısmı oldu. Tolstoy'un eserlerini küçük-büyük herkes okumalı...

5 yaşındaki bir çocuk Küçük Ağaç ama Kızılderili kanı taşıyan akıllı, duyarlı bir çocuk..
Büyükannesi ile büyükbabası ise, birbirlerine 'Seni seviyorum' yerine 'Sen benim kandaşımsın' diyorlar, bunun anlamı 'Seni anlıyorum.' Onlara göre sevgi ve anlayış aynı şey. Anlamadığınız şeyi sevemezsiniz. İnsanları ve Tanrı'yı anlamazsan ne insanları, ne Tanrı'yı sevebilirsin. Büyükanne ve büyükbaba birbirlerini anlıyorlar ve dolayısıyla seviyorlar. Yıllar geçtikçe de anlayışın derinleştiğine ve insanların açıklayabileceğinin ötesine geçtiğini düşünüyorlar. Bu yüzden buna 'kandaş olmak' diyorlar. Böyle bir anlayışın içinde yetişen bir ağaç kolay kolay eğilir mi sizce?
Kendisine doğuştan hediye edilmiş doğa sevgisi ve büyükanne ile büyükbabasının sevgisi içinde 6 yaşına giren Küçük Ağaç, kuşlar,ağaçlar, yıldızlar,.. ile konuşabiliyor, onları dinliyor, rüzgar sayesinde sevdiklerinden haber alabiliyor. Bugün kaçımız rüzgarı dinliyoruz? Kaçımız ağaçları duyabiliyoruz?
Sade, duru dille yazılmış bu güzel kitabın son bölümlerinde duygulanmamak mümkün değil; hayatımda ilk defa bir kitabı okurken ağladım. Keşke daha önce Küçük Ağaç'la tanışma fırsatım olsaymış; en kısa sürede kitaplığınıza ekleyin derim.

Birçok kişisel gelişim kitabı içinde bu kitap sanki bir özet.Özellikle konunun dağılmaması; net ve basit cümlelerle anlatım, kitabın en beğendiğim yanı oldu. Geçmişin geçmişte kaldığı,geleceğin ise henüz oluşmadığı dolayısıyla şimdide yaşamamız gerektiği ve seçimlerimiz ile geleceğimizi kuracağımız konusuna değinilmiş ağırlıklı olarak. Kişisel gelişime yeni ilgi duymaya başlayanların okuyacakları ilk sıradaki kitaplardan biri olabilir.

Bir buçuk saatte okuyup,bitirdim;etkilendim..Hayata dakka: 1 gol: 1 ile başlayan pek çok insandan bazısı kendini iyi tanıyıp, hedeflerini ve bu hedeflere ulaşabileceği yolları beliryerek,sabırla ilerliyor. Bizzat mevcut örnekler üzerinden bu başarı öykülerini okumak ibret vericiydi. En çok Topal Seyfettin'in başarısından etkilendim. Küçücükken sakat kalması,konuşamaması,okula gitme azmi, bu uğurda gösterdiği çabalar,... Okumayanlar için yaptığı herşeyi yazmayacağım :) Ama şu bir gerçek ki; ve kabullenmemiz gerekiyor ki; insan kendi başına büyük bir güçtür; niyet eder, inanır, azmederse istediklerine ulaşmayı başarır..

Walsch,toplumların kendi Tanrı kavramını yarattığını, aslında Tanrı'nın istekleri ve beklentisi budur ifadesi altında bazı kesimlerin kendi isteklerini topluma empoze ettiklerini anlatmaya çalışıyor ki gösterdiği örnekler Tanrı kavramı üzerinde herkesin durup,düşünmesi ihtiyacını yaratıyor.Tanrı ne ister?Savaşarak kendi türümüzü öldürmemizi,doğayı tüketmemizi,hayvanları katletmemizi,..vs. beklemiyordur.Tanrı'nın ne istediği,kendimiz için ne istediğimiz,.. konularında zaman zaman düşünsek de örnekleri ile bir kez daha düşünmeye sevk edecektir sizi bu kitap..