E-Dergi

“Yıldızlara Yakın”, klasik bir olay örgüsünden çok bir ruh hâlinin hikâyesi. Aksiyon, sürükleyicilik ya da büyük olaylar bekleyenler için değil; durup düşünmeyi seven, içe dönük okurlar için. Kitabın en güçlü yanı, okura “yalnız değilsin” hissini vermesi. Çünkü anlatılan her duyguda, her kırılmada, her küçük umutta kendimizden bir parça bulabiliyoruz. Romanın sonunda yazar bizi ne tam bir hüzünle, ne de tam bir mutlulukla baş başa bırakıyor. Daha çok, şu hisle: “Hayat eksik ama güzel. Her şey yaralı ama yine de yaşanmaya değer.” “Yıldızlara Yakın”, yıldızlar kadar uzak görünen ama aslında içimizde saklı olan umutları hatırlatan bir roman.
Metin Özdamarlar, okuyucuya süslü cümleler değil; sade bir huzur bırakıyor. Kitabı bitirdiğinde insanın içinde, sessiz ama güçlü bir cümle yankılanıyor: “Her şeye rağmen ışığa doğru bak.”

Anıl Basılı’nın dili çok samimi, doğal ve içten. Sanki bir arkadaşınla gece yarısı derin bir sohbete girmişsin gibi hissettiriyor.“Başarısızlar Kulübü”, klasik anlamda bir roman değil; daha çok duygusal bir yolculuk, içsel bir terapi gibi. Okuruna moral vermeye çalışmıyor ama onu anladığını hissettiriyor. Bu yönüyle “kişisel gelişim kitabı” değil ama birçok kişisel gelişim kitabının yapamadığını yapıyor:
İnsanı olduğu hâliyle kabul ediyor.
Yazarın kendi yaşanmışlıklarından da izler taşıdığı hissediliyor.
Bu yüzden satır aralarında çok samimi bir kırılganlık var.“Başarısızlar Kulübü”, hayatın sürekli başarı, hız ve üretkenlik dayattığı bir çağda “durmayı”, “düşmeyi” ve “insan kalmayı” hatırlatan bir roman.
Anıl Basılı, okuruna şunu söylüyor:
“Sen yeterlisin. Sadece nefes alman bile yeter.” Bu yönüyle kitap hem genç yetişkinler hem de içsel bir yorgunluk hisseden herkes için rahatlatıcı ve düşündürücü bir okuma sunuyor.

“Sadako Sasaki”, sadece bir çocuk kitabı değil; insanlık dersi niteliğinde bir eser.
Bu kitap, savaşın rakamlardan ibaret olmadığını, her bir kurbanın bir yaşam, bir hayal, bir kalp olduğunu hatırlatıyor.
Sadako’nun bin turna kuşu, hâlâ dünyanın dört bir yanında barışın sembolü olarak katlanıyor — okullar, müzeler, çocuklar tarafından.
Kitabı okuyan herkesin aklında genellikle şu düşünce kalıyor:
“Barış, sadece büyük liderlerin değil, küçük bir çocuğun duasında da saklı olabilir.” “Sadako Sasaki”, savaşın karanlığında bile insanın içindeki ışığı, iyiliği ve umudu koruyabileceğini anlatan unutulmaz bir hikâye.
Herkesin — özellikle gençlerin — bir kez okuması gereken bir eser.
Çünkü o turna kuşları hâlâ uçuyor; bize barışın mümkün olduğunu hatırlatıyor.

“Hyunam-dong Kitabevi”, modern dünyanın karmaşasından kaçmak isteyen herkesin kendinden bir parça bulacağı, yavaş yaşamı ve içsel huzuru anlatan bir roman.

Harry Potter ve Sırlar Odası, serinin ilk kitabına göre daha karanlık ve gizemli bir atmosfere sahiptir. Olay örgüsü akıcıdır ve sürekli yeni ipuçlarıyla ilerler; Basilisk’in ortaya çıkışı, günlüğün sırrı ve Tom Riddle’ın kimliği gibi unsurlar kademeli olarak açılır. Günlüğün bir “anı” taşıması, geçmişle bugün arasında güçlü bir bağ kurar. J.K. Rowling’in dili bu kitapta daha olgunlaşmıştır; hem çocukların anlayabileceği sadelik hem de dostluk, korku ve gerilimi hissettiren canlı betimlemeler vardır. Karanlık koridorlar, Hayalet Myrtle’ın tuvaleti, Aragog’un ormanı, Sırlar Odası’nın taş duvarları okurun zihninde canlanır. Mizah da korunur; Weasley ikizleri, Lockhart’ın kibri ve Quidditch sahneleri gerilimi dengeler. Kitap, dostluk, cesaret, aidiyet ve kimlik arayışı temalarını işler. Harry’nin yalnızlıktan kabul edilmeye, Dobby’nin özgürlüğe kavuşması ise bireysel kurtuluşa işarettir. Son sahnede çorapla gelen özgürlük hem sembolik hem de duygusal açıdan güçlüdür.