E-Dergi

Kitabın üzerinden tam 300 yıl geçmiş olmasına rağmen,ben sanki bugünü okudum.
Günümüz koşulları pandemiyi teknoloji ve daha donanımlı bilim insanlarıyla karşılamış olsa da insanın yaşadığı çaresizlik hep aynı. Yaşanılan çaresizlik de,bende yarattığı his de aynı.
Devran dönsede hep aynı...

Kitabı bir kadın olarak okudum,bir anne olarak ve bir çocuk olarak... Yazarın mükemmel betimlemeleri içinde kaybolurken üç farklı pencereden de baktım. Ama Mişima'nın çocukluğunu da aramadan duramadım.
Sadece yitip gitmeye başlayan Japon gelenekleri değil yitip giden bir çocuk var ortada. Hiç kavuşulamayan aşktan da önemli olan Noboru'nun penceresi... Çözüm olmak istediğiniz ama bir türlü çözemeyeceğiniz o pencere...