E-Dergi

Oblomov un hikayesi beni çok duygulandırdı. Kitabı okurken boğazımda hep bir şeyler düğümlendi. Ve bir şeyin farkına vardım: meğer ben tam bir Oblomov muşum. Çok güzel bir kitap kesinlikle tavsiye ediyorum.

Kitabı okurken açlığı, çaresizliği iliklerimde hissettim. Yazar Tanrı ya diklenirken sonrasında kuyruğunu kıstırırken sanki kendimi gördüm. Ama asıl bana ilginç gelen halkın yazara tepkisini gösteriş şekliydi. Nasıl uygar nasıl insanca nasıl medeni bir protesto. Sanırım tek ihtiyacımız olan şey bu: insan olabilmek...

Koku ve Güvercin i hayran olarak ve bir solukta okuduktan sonra bu kitaba da aynı beklentiyle başladım ama duygusu hiç geçmedi bana. Vermek istediği mesajı alamadım, anlayamadım. Kimbilir belki bir kez daha okumalıyım.

uğla gibi kalın kitapları sular seller gibi kolayca okuduğumu bilirim. Ama şu incecik kitabı okurken nasıl zorlandığımı, kendimden şüpheye düşüp Allah Allah noluyo bana deyip ikide bir başa döndüğümü çok bilirim. Ee o da Dosto Reyizin şânından olsun. Keşke daha önce okusaydım.

Bütün dinlerin insanlara ortak öğüdü : iyi ve dürüst insan olmak. Kötülukten kimseye fayda gelmez. Keşke herkes (inandıgı din her ne olursa olsun) Tanrı nın bu buyruğunu yerine getirse. O zaman dünya daha yaşanılır bir yer olurdu.