E-Dergi

Kalmadıysa sessizliğin kalbinde bir pıhtı, hafızanın havuzunda olgunlaşmış; hatırlarken dilimizi dikenlerinden, artık ruhumuzu kamaştıramaz akşamın sofrası, dile düşmeyen bir su kadar uzaksa o zamansızlıkta anlamın tüneğine. Oysa anlamak dört boyutlu bir yanılsamaydı; anlağı sınayıp çanağa çeviren. Belki de gökte uçarken bir serçenin düşürdüğü kanat tüyüydü, yere inerken anlam olmuştu; tanine batan kıymık gibi, doruğa varırken ansızlığın kıvrılışıydı. Ola ki andan sızmış ıraksak bir tükeniş yazısıydı, kimisi yüklenmişti yokoluş yokuşunda karanlık gölgenin kuş ağırlığını. Bu yüzden bilinmez: siz “tatlandırılmış öcülerle geceye adım atanlar” mı tükürdünüz anlamı, yoksa “göz kapaklarımız arasında dönen alem”den mi korkup gömdünüz? Anlamsızlık gömecine anlam işlenmiş, Önsezi Mesajları gönderilmiş bildik. Öyleyse gece olsun anlam; gökyurdu olsun gömüt, Göklahit olsun adımız, gökşahit olsun bu ayine, Lahitgece olsun şahit. Batuhan Çağlayan’ın görklü kaleminden ayılanlara da ay kutlu olsun.

Yakından takip ettiğim Batuhan'ın "Görüşün Ölümü" eseri fezadan sızan, fezaya sızan bir söylem, kendi uzamanını yarayan bir doğa olayı. Çağlayan'ın hiyeroglif tabandan gönderdiği fısıltı zirveye asteroid bir çığlık olarak yükselip meteor bir çığ olarak düşüyor yere, altında kalmayı göze alamıyorsak içinde kristalleşmeyi gözden çıkarmamız gerek.