E-Dergi

bu kitabın çok tepki aldığını biliyorum. ermeni soykırımını kabul etmeyen biriyim ama tarafsız okudum.
bence alıştığımız kitaplardan farklı yansız olursak kitaptan keyif alabiliriz aslında benim ki zorunluluktu (finalde çıkıcaktı :)) ama elimde şu anda bu kitaptan 2 tane var. elif şafağın böyle bir konu kullanması beni aslında şaşırtmadı kendisi yurt dışında yetişmiş ne dersek diyelim bizi yanlış tanıyorlar elif şafakta yanlış tanımış. babasını yargılamıyorum ama bu konu ve bu kitap beni şaşırtmadı.
Soykırım yapmadık bunu kendileride biliyorlar.zaten kitaptada bununla ilgili çok önemli bi noktaya değinilmiş.
eğer yapmadıklarını kabul ederlerse onları bir arada tutan bu bağ kopacak.
tavsiye ederim okuyun kendiniz görün.

kitabı okumaya başladığımda çok klasik bir aşk öyküsü sanmıştım,yanılmışım...
aşkı ihaneti şehveti tüm çıplaklığıyla gördüm.ama eğer okumaya karar verirseniz yanınızda mendil bulundurmanızı tavsiye ederim...

Günlerinizin nasıl geçtiğini neler yaptığınızı Ve daha çok neler yapmadığınızı düşünün.Hayat akıp gidiyor, bizler yaşıyoruz ama!Bu kitap bana bunları düşündürdü.Hani filmlerde kızla olan birbirini sever ama buna rağmen ayrılırlar ve siz üzülürsünüz olmaz böyle şey dersiniz ya;yazar da olmasın izin vermeyin,her zaman mantıklı değil bazen duygusal davranın diyor.Yaşam karmaşasında yüreğimizin o cılız sesini dinleyeme ne dersiniz?

Kitapta Çanakkale savaşı tüm çıplaklığı, tüm acısı ve mantıksızlığı ile karşınızda.Eğer Çanakkale'ye gidip askerlerin yazdıkları mektupları okuduysanız ne kadar duygu yüklü olduklarını biliyorsunuz.
Buket Uzuner bu kitabı yazmaya Galatasaray Lisesinde gittiğinde şehit olan öğrencilerin fotağraflarını görünce karar vermiş.İnsan düşünüyor da acaba onlar şehit olmasaydı şu an farklı mı olurdu.Aynı ülke dışına yaşadığımız beyin göçü gibi.
Kitaba yerleştirilmiş aşk beni pek etkilemedi ve sonununda çok güzel olduğunu düşünmüyorum.
Ama Beyaz nine sahip olmak ve ilerde kendisi olmak istiyeceğim insan.
Okuyun ve bu ülkenin ne zor kazanıldığını birkere daha anlayın derim.

Tatlı bir insan düşünün; pozitif bir insan, sanki polyanacılık oynuyor gibi...Ama bütün amaç hayatı güzelleştirmek, yaşamın kapkara duvarkarı arasında ufata olsa beyazlar, sarılar, pembeler bulmak; tam düşecekken birşeylere tutunmak.İclal Aydın'ın kitabında bunlar var.
İnsanların hayatları var.Sevinçler, çabalar, uğraşlar.
Kitapta beni ençok etkileyen bölüm, okuduğumda boğazımda birşeyler düğümlendi,annesine hitaben yazdığı yazıydı.
Ayrıca örümcekleşmiş TELEVOLE anlayışına yaptığı eleştirilere katılmamak mümkün değil bence.
Kitabı okuması için bir arkadaşıma verdim ve bana "biz bu tarz şeylere kız gibi derdik" dedi ve okumak istemedi.Ama ben ısrar ettim ve kitabı okudu ve haklı olduğuma karar verdi.Size de tavsiye ederim.