E-Dergi

Ece Temek Kuranı köşe yazılarından takip ediyorum. Yazıları, insana dokunan ama bu dokunuş taraflı bir dokunuş bence. Çünkü eşitliği özgürlüğü bazıları için savunurken, bazıları için es geçiyor. Kitabınıda merak ederek aldım, hem ilk romanı olmasından hemide benim onun ilk kitabını okuyacak olmamın merakı. Üzgünüm ama o es geçmeleri kitabında da gördüm. Yavandı.

Leyla İpekçiyi köşe yazılarından takip etmeye başladım, sonra kitaplarını keşfettim. "Bir sevgili gibi yaşamak" la hayatı ötekizleştirerek yaşamaya başladım. Heycanla bekliyordum yeni kitabını. Bir solukta okudum. Ateş ve bahşe kendi hayatımda yolculuk yaptım, kendi sevgilimi araken.

Posta Kutundaki Mızıka her daim hayatı demlendirdikçe okunacak bir kitap. Geçen hafta bir tananedaha aldım arkadaşıma hediye için, bu kaçıncı birtanedaha hatılamıyorum, sonuncu olmayacağı kesin.

Duygularımızı anlatmaya uygun bir kelime bulamadığımızda, en iyi anlatmak için onu başka şeylere benzeterek, duygumuzun gücünü ifade ederiz. Bunu yaparken de gibi kelimesi imdadımıza yetişir. Oysa hayatta yaşanılan, hissedilen, görülen kısaca Allah tarafından yaratılan hiçbir şey, hiçbir duygu bir birine benzemez. Sadece biz öyle sanarız. Kâr taneleri mesela, biz hepsini aynı görürüz, oysa hiç biri birbirine benzemez, benzersiz tektir. Gibiyle aslında bizimde anlatmak istediğimiz bu benzersizliktir. İşte Talha Bora Öğe de yine kendi gibi, yüreğinden geçenleri "gibi" kelimesiyle ifade ederek aslında o duyguların ne kadar samimi, içten olduğunu, o duyguların gücünü anlatmış.
Mecnun gibi seviş, Ferhat gibi gerçek sevenin peşinden gitmiş, arif gibi hakikati görmüş, hepimiz gibi acı çekmiş, göz yaşı dökmüş. Ve susmuş gerçek Aşık gibi. Bende o satırlarda varım, Leyla gibiyim, yürekten seven gibiyim, özleyen, ağlayan gibiyim. Aslında sadece ben değil; her şey, hepimiz, dinleyicileri, okuyucuları varız, onun gibi o satırlarda.
Yüreğine sağlık. Onu okuyun ama gerçekten hissederek okuyun.