E-Dergi

Ağırlıklı olarak edebi bir eser niteliğinde. Elbette, içerisinde felsefi pasajlara denk gelmek de mümkün. Mutluluk ve mutsuzluğa dair olan pasaj ciddi bir alt yapı ile harmanlanmış...

Gorki Gorki Gorki. Bir yazarın ilk kitabını okuduktan hemen sonra tüm yazdığı kitaplarının okunması, o yazarın gerçek yaşamla ne kadar iç içe olduğunun kanıtıdır kanımca. Gorkinin mürekkebi süt tatlıları gibidir. Yedikçe yersiniz; yumuşaktır, hafiftir, nettir ve gerçektir. Realizm denince ilk akla gelenlerdendir. Gorki fakirdir, hor görülmüş bir yaşamı vardır, acının kendisidir. Acı insanı olgunlaştırır. Gorki de olgundur. Aleksey, kitapta somut ruhlar içinde soyut kalmaya çalışan asil bir ruhtur. Ruh olması gerektiği gibi soyut olmalıdır.

Bütün öğretmenlerin ve öğretmen adaylarının okuması gereken bir kitaptır. Öğrencilerini ve onların isteklerini her şeyden üstün tutan onları sorumluluk sahibi yapmak kendi ayaklarının üzerinde durmasına katkı sağlamak için elinden geleni yapan bir öğretmen eminim hepimize örnek olacaktır. Ülkemizin böyle öğretmenlere ihtiyacı var. Ve okuduktan sonra Ahmet Naç iyiki bu kitabı yazmış dedirtti bana.

Franz Kafka der ki; Eğer okuduğumuz bir kitap bizi kafamıza vurulan bir darbe gibi sarsmıyorsa,niye okumaya zahmet edelim ki.
Yılmaz Güney beklemediğim şekilde başardı bunu.Acı,öfke,çaresizlik,yoksulluk... sıfırın solunda ne kadar duygu ve olgu varsa en derinden hissettiriyor.
Kısacası her sayfada yüreğinizi,burnunuzun direğini,gözlerinizi sızlatıyor.
Iyi ki vardın Yılmaz Güney.

Selimiye Üçlemesi’nin ilk kitabı Hücrem’in son satırında ismini öğrendiğimiz Memet Salpa’nın, çocukluğunu, büyümesini, İstanbul’a gelişini ve İstanbul’da yaşadığı zorlukları, sorularını ve bulduğu cevapları okuyoruz. Yılmaz Güney bu kitapta Hücrem’de üzdüğünden daha fazla, huzursuz ettiğinden daha fazla etki ediyor. Kitap boyunca depresyona girme ihtimali bir hayli yüksek. Kitap kısa ama derin, edebi değeri ise yüksek cümlelerle donatılmış.