E-Dergi

İki kadın,iki erkek, dört karakterin ilişkileri üzerine kurulu olan romanın bir diğer kişisi olan Mary Datchet, (benim için en ilginç olan karakterdi) Suffragette’dir, kadınlara oy hakkı verilmesi için mücadele eder.
Feministliğini yaşam biçimi ile ortaya koyar, sözlerden çok.
Virginia Woolf’un romanlarındaki kadınlar ve erkekler arasında, kendini toplumsal dâvâlara adayan tek kişi Mary Datchet’mış.

Nagazaki son dönemlerde okuduğum en etkileyici öykü kitaplarından biriydi.Atom bombasının patladığı nokta olan Nagazaki’nin Urakami semti öykülere mekân seçilmiş.Kitapta yer alan altı öykünün de karakterlerinin kolektif bilincinde derin yaralar açmış atom bombası sonrası yaşanılanlar.Nagazakililerin Hristiyanlığı kabul etmeleri nedeniyle uğradıkları şiddet ( kendi devletlerince uygulanan) de toplumsal hafızada yer etmiş.Öykülerde bu durumun izini görüyoruz.
Hemen hemen çoğu karakter cinsellik bağlantılı sorunlara sahip. Japon kültüründeki inceliğin günlük yaşama yansıması bir kez daha şaşırttı beni.

Kara Yarısı’nda yer alan öykülerin bir kısmı dergilerde yayımlanmış bir kısmı kitaba alınırken değişmiş, bir kısmı ise yeni yazılmış.
Mahir Ünsal Eriş’in öykülerini okurken duygu durumları arasında çok sert geçişler yaşıyorum.Çocukluğumu, gençliğimi buluyorum.Yoğun bir özlem duygusu yaşıyorum.

Nickel Çocukları, Yeraltı Demiryolu’ndan sonra okuduğum 2. Colson Whitehead kitabı.2014 yılında Tallahassee (Florida) yakınlarında yapılan kazılarda bir toplu mezarlık ortaya çıkar.Nickel Islahevi’nin karanlık geçmişi de tekrar hatırlanır.Suç işleyen gençlerin eğitilerek, ıslah edilmesi amacıyla kurulan, adını Trevor Nickel adlı bir öğretmenin adından alan bu ıslahevi orada bulunan gençler için bir cehennemdir.Çocuklara göre Nickel adı yaşamlarının 5 sent bile etmediğini ifade eder.
Irkçılığın, istismarın, şiddetin hüküm sürdüğü Nickel Islahevi hayal ürünü olsa da Colson Whithead, Florida, Marianna’daki Dozier Erkek Çocuk Okulu’nun hikâyesinden esinlenmiş.
Çok sarsıcı, yaralayıcı bir kitaptı benim için Nickel Çocukları.

Sarıyaz’ın öyküleri de öykü karakterleri de birbirine değiyor.Öyküler bir bütün oluşturuyor, aynı zaman kesiti ve hayatımızın acı gerçeği deprem olayına odaklanmasının da etkisiyle.
Güldürürken bile hüznü azalmayan öyküleri çok sevdim.
Ama en çok “Ecevit, Öpücük”’ü sevdim.