E-Dergi

yıllarını bir akıl hastanesinde geçirmiş ve neredeyse herkes tarafından unutulmuş bir kadının hikayesini anlatıyor. Ailesinin geçmişiyle birlikte açılan bu anlatı, bir kadının “deli” damgasıyla toplumdan nasıl silinebileceğini merkeze alıyor ve bu yönüyle beni başta cezbetti. Ancak okudukça bu güçlü konunun beni beklediğim kadar derinden etkilemediğini fark ettim. Esme’nin yaşadıkları sarsıcı olsa da anlatım bana duygusal olarak mesafeli geldi; bazı acıların hızla geçilip gidilmesi o duyguda kalmama izin vermedi. Zamanlar ve kişiler arasındaki geçişler yer yer okumayı zorlaştırdı ve hikâyeye tam olarak dahil olmamı engelledi. Karakterlerle, özellikle Esme’yle bağ kurmakta zorlandım. Kurgudaki sır perdesi ilgi çekici olsa da finaldeki çözülme beni tatmin etmedi. Benim için bu kitap, güçlü bir fikre sahip olmasına rağmen duygusal derinliği eksik kalan ve etkisi okuma bittiğinde hızla dağılan bir roman oldu.

Emanet Çocuk’u okurken beklediğim duygusal derinliği ne yazık ki bulamadım. Metnin bilinçli sadeliği, bende güçlü bir etki yaratmak yerine mesafeli ve eksik hissettirdi. Karakterlerle aramda bir bağ kurmakta zorlandım; anlatının suskunluğu zamanla anlamlı olmaktan çıkıp boşluk duygusuna dönüştü.

Ben okur olarak, hikâyenin beni içine almasını, sarsmasını bekledim ama metin bu mesafeyi aşamadı. Az sözle çok şey anlatma çabası, benim için tamamlanmamış bir anlatıya dönüştü. Emanet Çocuk, bende iz bırakmak yerine yarım kalmışlık hissi uyandıran bir okuma oldu.

Sessiz Bir Medeniyetin Hatırası
İbrahim Efendi Konağı’nı okurken sadece bir ailenin değil, yavaş yavaş değişen bir medeniyetin hikâyesine tanıklık ettiğimi hissettim. Samiha Ayverdi, bu romanda bir konağı merkez alarak geçmişin değerlerini, insan ilişkilerini ve kaybolan bir yaşam biçimini büyük bir incelikle anlatıyor. Okur olarak ben, satır aralarında hem bir hüzün hem de derin bir sükûnet buldum.
Kitap, kuşaklar arası çatışmaları, gelenekle modern hayat arasındaki kırılmayı sakin ama etkileyici bir dille ele alıyor. Karakterler, sadece bir dönemin insanları değil; aynı zamanda bir anlayışın, bir ahlakın ve bir bakış açısının temsilcileri gibi.
Samiha Ayverdi’nin edebi kimliği, bu romanda açıkça hissediliyor. Dili ağır ama samimi, anlatımı öğretici olmadan derin. Okuru yormayan fakat düşünmeye davet eden bir üslubu var. İbrahim Efendi Konağı, geçmişle bağ kurmak, kökleri anlamak ve edebiyatın dingin gücünü hissetmek isteyenler için gönülden tavsiye edeceğim bir eser.

En Derine Dokunan Şey: Sessizlik

Nermin Yıldırım – Dokunmadan

Dokunmadan’ı okurken bazı duygulara temas etmek için dokunmanın gerekmediğini hissettim. Bu kitap benim için sessiz ama derin bir iç yolculuk oldu. Mesafeler, söylenmeyenler ve bastırılmış duygular etrafında şekillenen hikâye, beni kendi iç sesimle baş başa bıraktı.

Nermin Yıldırım, insan ruhunun kırılgan yerlerine eğilen bir anlatı kuruyor. Gösterişten uzak, sade ama güçlü diliyle karakterlerin iç dünyasını hissettiriyor. Psikolojik derinliği olan bu metin, hızla tüketilen bir okuma değil; durup düşünmeyi istiyor.

Kitabı bitirdiğimde içimde sessiz bir sızı ve tanıdık bir yakınlık kaldı. Dokunmadan, kelimelerin bazen en derine fiziksel temas olmadan ulaşabildiğini hatırlatan, etkisi uzun süren bir roman.

Haklısın, konuya değinmek metni daha tamamlayıcı ve güçlü kılar. İşte daha kısa, vurucu ve kitabın konusunu da içeren düzenlenmiş hâli:

⸻

Bir Sofrada Biriken Hayatlar: Nefaset Lokantası

Nefaset Lokantası, bir lokanta etrafında kesişen hayatları, geçmişle bugünün iç içe geçtiği insan hikâyelerini anlatıyor. Ben bu kitabı okurken mekândan çok insanların iç dünyasına davet edildim; suskunluklara, kırgınlıklara ve bastırılmış duygulara.

Tuğba Doğan, büyük olaylara yaslanmadan, gündelik hayatın küçük anlarından güçlü bir edebiyat kuruyor. Sade ama derin diliyle, söylenmeyenleri okura hissettirmeyi başarıyor. Yazarın edebi kimliği tam da bu incelikte ortaya çıkıyor.

Kitabı bitirdiğimde içimde tanıdık bir hüzün ve sıcak bir yakınlık kaldı. Nefaset Lokantası, sessizce oturup insanı düşünmeye çağıran, etkisi geçmeyen bir metin.