E-Dergi

üniversite yıllarında okuduğum ve hala etkisinden kurtulamadığım bir kitap...
Seveceksiniz.Bu konudaki fikriniz ne olursa olsun önyargıyı bir kenara itip okunması gereken bir eser.

kısa kısa hikayelerin ard arda sıralanmasından oluşan bir kitap.yol arkadaşı arıyorsanız size yol boyunca müthiş bir eğlence olacak.Kitabın ödüllü olması da cabası...
öykü okumayı sevenler kaçırmasın derim.

büyük umutlarla elime alıp okuduğum bu kitap bana beklediğim heyecanı veremedi maalesef.
Özellikle hikaye gerçekçi bir yaklaşım sergilemiyor.Yaşam tarzı ve düşüncesi ne kadar kendine zarar verirse versin bir insanın alışmış olduğu hayattan kopup başka bir boyutta yaşaamsı zaman alır.Reel bir ortamda hiçbir insan bu kadar çabuk değişemez ve önceden düşündüğünün tam tersinin düşünüp savunmaya başlayamaz. Keza bu tarz davranışlar daha çok kişilik karmaşası yaşayan insanlar da ya da ikiyüzlü insanlarda görülür ki ikiyüzlülük bu kitabın hedeflenen ana temasına uymamamaktadır.
Kitap akıcı olması bakımından kolay okunmayı sağlayabilir fakat bir öğretmen olarak çok şey kazandığımı söyleyemeyeceğim.Hatta meslektaşımı bir çok yerde eleştirmek zorunda da kaldım.
Tavsiye ettiğimi söyleyemeyeceğim.

bu kitaba ilk yorum yazmak bana nasip oldu.buna sevindim.
kitap insanı daha ilk sayfasından alıp götürüveriyor.nasıl okuduğunuzu anlamıyorsunuz bile. hayata dair çok ipucu var içinde...
Yazarı tebrik ediyorum...

Milliyetçilik allanıp pullanmış aşiretçilikten başka bir şey değil. Her aşiret bir diğer aşireti inançları, toprağı, ekonomik çıkarları uğruna öldürmeye hevesli ve hazır.”
Krishnamurti bu kitabında böyle demiş fakat......
aslında bence milliyetçilik'in tam tanımı bu değil.İnsan olarak tabii ki hepimizin yaşamaya hakkı var ama Çanakkale Savaşı'ndaki gibi özdeğerlerinize saldırılan bir zamanda millliyetçilik duygularınız kabarmaz mıydı?eviniz barkınız bir anda yağma edilse,karınız kızınız kaçırılsa,halkınıza zulm edilse siz ne yapardınız? Milliyetçilik ilkel bir duygudur.aşiretçiliğin süslenmiş halidir diyerek öylece otururmuydunuz? yoksa milliyetçilik duygularınız kabarıp ölüm pahasına da olsa ülkeniz için brişeyler yapmazmıydınız? Irak taki savaşa ne yazık ki hepimiz şahit olduk. onlar da savaş başında A.B.D'nin insancıl bir şekilde hiç milliyetçilik duygularını,kendi çıkarlarını işin içine katmayacak diye Irak halkı sakin sakin bombalanan binaları ve şehirleri izledi.1 kaç yıl sonra anladılar ki eğer milliyetçilik duyguları ile bir yürek olsalardı şu anda ülkeleri sınırları içinde huzur içinde yaşayabileceklerdi.Ama iş işten geçti.Elde kalan sadece hüsran oldu.Bir de yıkılmış yakılmış hayatlar. ....