E-Dergi

Mesihpaşa İmamı Samiha Ayverdi'nin okuduğum dokuz kitabından sadece biri.Karşılıksız veya karşılıklı bir aşk ve bu aşkın Leyla'dan Mevla'ya uzanışı...Ayverdi'nin bütn kitaplarında bu var zaten.Kitaptaki imam da sözde mislümanlardan.İbadetleri bir alışkanlık haline getiren,sözde dini hükümlere sıkı sıkıya bağlı,eleştirmeyen,sorgulamayan ama görevine bağlı,bir o kadar da kibirli bir insan.Çevresindeki insanlara hep üstten bakan,mahallenin sarhoşunu aşağılık gören bir zat.Üç çocuğu var ve bir de sevmediği karısı.Kitapta camii işleriyle ilgilenen imamın çocuklarıyla iyi bir iletişim kuramadığı ve onlarla ilgilenmediği görülüyor.İmam zamanla çocuklarını kaybettiğini anlıyor.Birisi komünist bir insna oluyor, birisi ona göre hiç de hoş olmayan çalgıcılığı!!! seçiyor.İmam gündelik kargaşalarla uğraşırken aşkla tanışıyor ve tüm hayatı değişiyor.
Mesihpaşa İmamı bana biraz gaip gelen bir tasavvuf romanı.Ayverdi'nin hep Leyla'dan Mevla'ya giden aşkı anlatması...İnsanın Mevla'yı bulması için illa Leyla'dan geçmesi gerekmez ki...Tabi Ayverdi de bir tasavuuf ehli ve bu onun düşüncesi..
Bu kitaptan çok şey aldığımı söyleyemem doğrusu.

Şeker Portakalı serisinin 3.ve bence içlerinde en basit olanı.İlki çok güzeldi ve defalarca okudum, ikincisi güzeldi ve o da beni çok duygulandırdı ama üçüncüsü beni sıktı nedense.İkincisinde bırakmalıydı Vasconcelos bence.Bırakmalıydı ve okuyucu kendisi hayal etmeliydi Zeze'nin gençliğini ve geri kalan yaşamını.Doğrusunu söylemek gerekirse ben Delifişek'i beğenmedim.O eski coşku,duygu fırtınası ve sevimlilik yok bence bu bölümde.Her insan gibi Zeze de hayatın gerçek yüzüyle karşılaşıyor.Dünyanın hayalden ibaret olmadığını anlıyor.Oysa serinin diğer kitapları insanı alıp götürüyordu bir masalsı aleme.

Güneşi Uyandıralım güzel bir kitap ama tabii ki Şeker Portakalı kadar değil.Heyecanlanıp da yüreğim pır pır ettiğinde hep Zeze'nin kurbağası aklıma geliyor ve yüreğimde sanıyorum onu.Ben babamı çok seviyorum ve hayali bir babam olmadı. Bu yüzden Zeze'nin hayali babası beni çok duygulandırıyor.Bu kitabı okurken de çok ağladım.Vasconcelos'un bütün kitapları içindeki çocuğu yitirmeyen tüm yetişkinler için birebir ama keşke çok daha küçükken okusaydım.Kesinlikle okunması gereken bir kitap ve ilerde çocuklarım olursa mutlaka okumalarını isterim.

Üniversiteye hazırlanırken dershanedeki öğretmenimiz hediye etmişti ve okurken ağlayacaksınız demişti.Şeker Portakalı'nı okuduktan sonra neden daha önce okumamış olduğuma pişman oldum ve defalarca defalarca okudum.Zeze'nin maceralarını okudukça içimizdeki çocuğu asla öldürmememiz gerektiğine bir kere daha inandım.Çok duygulu,şirin aynı zamanda neşeli bir kitap.Devamı olan Güneşi uyandıralım ve delifişek'i de okudum ama en iyisi şeker portakalı.Portakal ağacının adını hiç doğru olarak telaffuz edemedim.Minguinho gibi bir şeydi galiba.İçinizdeki çocuğu sevindirin ve bu kitabı mutlaka okuyun.

Bu kitabı çok büyük beklentilerle almıştım ama malesef bir çok kitapta olduğu gibi hayal kırıklığı yaşadım.Methi çok yapılan ' Nun Masalları' soylenilenin aksine bir hikayeler kitabı değil de denemeler kitabı imiş gibi geldi bana.Akıcı olduğunu itiraf etmek isterim, bir solukta okudum ama bitirdikten sonra bana ne verdiğini düşündüm ve bir şey bulamadım.Her ne kadar osmanlıdan süzülüp gelir gibi olsa da günümüzün yalınlığında yazılmış bir kitap.Bazı yerlerde kelimelerin dansına şahit olsak da 'İsimle Ateş Arasında' gibi bir kitaba göre çok sönük ve basit kaldı bence.Diğer eserlerini çok daha fazla beğenmiştim.Gene de bir çırpı da okunacak keyfli bir kitap.