E-Dergi

Aynı olayın etrafında dönen ve birbirine bağlanan sekiz öyküden oluşan Sarıyaz’ı okurken;
Sarı bir camın arkasından, sıradan insanların hayatla ve kendileri ile olan hesaplaşmalarını izledim. Denize çıkan o sokaklarda gezdim, kayalıklardan denize tükürdüm, gece vardiyasına kaldım, bir hediye paketlettim kendime... Ve her birini çok sevdim öykülerin, kalemine sağlık Mahir abi sen hep yaz

Demir’in öyküleri, son dönemde yazılmış diğer öykülerden pek farklı değil, sıkmayan bir üslup, anlaşılır, esprili bir dil, orijinal kurgular, bir miktar modern yaşam eleştirisi, güzel betimlemeler...
.
Son öyküyü ‘Sessizliği Öldüren Tuzluk’ u nefesimi tutarak okudum, boğazımda bir yumru ile bitirdim

Okumak için geç kaldığım klasiklerden biri, siz geç kalmayın

Bu kitabı daha önce bir kez okumaya başlayıp yarım bırakmıştım, hata yapmışım çünkü kitap tam da o aralıklarda yani 200lü sayfalara yaklaşırken hız kazanıyor. Belki de o savaş ortamına alışıyor insan ya da Céline nin sokak diline!

“Bayan Michel’de kirpinin zarafeti var: dışardan dikenlerle zırhlı, tam bir kale, ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var. Onlar haksız yere duyarsız, uyuşuk görülen, şiddetle yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar.”

Kitaba adını veren şu satırlardan sonra kitap su gibi aktı ve hiç bitsin istemedim. Rene, Panoma ve Kakura Ozu artık unutulmayacak kitap karakterlerinden benim için.

Panoma’nın ölüm üzerine kurduğu cümleler kitabın sonunu hazırlıyormuş, hiç beklemediğim şekilde son buldu kitap. Hüzünlü aynı zamanda huzurlu.