E-Dergi

ahmet ümitin bu denemelerinden sonra romanlarındaki başarısının sırrını anlıyor insan.her deneme kendi alanında derin bir okumanın heyacanını ve merakını barındırıyor.ahmet hamdi tanpınar "roman yazmadan önce roman işçisi olmalı" ifadesindeki derinliği kavramış olsa gerek ahmet ümit kendi alanında ne kadar çalışma yaptığını demelerinden anlıyorsunuz.
polisiye edebiyat meraklıları önce bu kitabı okumalı ardından kitaptaki okumaları bir klavuz gibi takip etmeliler diye düşünüyorum.

polisiye romanının edebi zevki olduğunu ahmet ümit sayesinde öğrendim.polisiye romanın sadece yüzeysel bir olay anlattıklarını zannederdim.ahmet ümitin bu romanını okuyunca kanaatim değişti.diğer romanlarını okudum.patasana ve ninattanın bileziği daha harika .........

İÇİNDEKİ ÇOCUKLA HER DAİM KONUŞMAK İSTEYENLERİN BAŞUCU KİTABI.

KONUSU KİTAP OLAN BU ROMAN FİLMİNDEN DAHA ETKİLEYİCİ.MANASTIRDA EŞSİZ BİR KÜTÜPHANE VE KÜTÜPHANEDEKİ KİTAPLARI İNSANLARIN ULAŞMASINI ENGELLEYEN PAPAZLAR.ORTAÇAĞ AVRUPASININ İNSANLARDAN KİTAPLARI GİZLEYEN MANASTIRLARI BÜTÜN ÇIPLAKLIĞIYLA GÖZLER ÖNÜNE SERİYOR.

masumiyet müzesi aragon un "mutlu aşk yoktur" cümlesinin her satırda kendini hissettirdiği bir roman.kemal -füsun aşkı nesnelere sinmiş ve her nesne müzede gezenlere mutlu aşk yoktur diyecektir.çok başarılı olmasa da güzel bir roman.