E-Dergi

Okurken Akira Kurosava'nın Gündüz Düşleri filmini hatırladım. Su gibi akıp giden sade bir dille, öyle tekinsiz ama öyle sanatsal bir masal anlatılıyor ki... Hikayenin içinde Bir Osmanlı Vergi Tahsildarının Güncesi adında başka bir kitaptan bahsedilmesi ise beni çok şaşırttı.

Yazım dili, hikayenin ürperten gerçek üstü canlılığı, kitabın baskı kalitesi (kuşe kağıt ve zengin illüstrasyonlarla bezenmiş, sert kapak ciltli) ve tabi ki düş dünyamızın kapısını aralayan kurgusuyla çok etkilendiğim bir kitap oldu.

Minicik, masalsı bir düş görmek isteyen herkese tavsiye ederim.

Serinin ilk kitabına göre daha sürükleyici ve daha iyi kurgulanmış.
Başından beri tahmin ettiğim "katil kim?" cevabımı dört kez değiştirmem gerekti, olayı anlıyorsunuz ama kimin yaptığını çok güzel saklamış Kiremitçi.

Asla sıkmayan, gereksiz detaylara boğmayan , günlük hayatın akışını da bir çırpıda gözden geçirebileceğiniz, ben de böyle düşünüyordum sorgulamasına sokarak yalnız olmadığınızı hissettiren güzel bir kitaptı.

Baş komiser Perihan Uygur gibi sıra dışı bir kahraman, ancak Tuna Kiremitçi'nin kalemine yakışır zaten. Kadın olmanın ve kadınlara tanınan yaşam/iş/ev/aile haklarının bu kadar incelikli işlenmesi etkileyiciydi.

Uzun zamandır okuduğum en anlamlı ve en mantıklı kurguya sahip, çok farklı ve çok fiyakalı bir roman.

Kesinlikle ters köşelerle dolu, çok ilginç bir hikaye…

Bir seri katilin seri katil olma serüvenini bebeklikten itibaren okuyorsunuz. Yazar bununla yetinmeyip dönemin Fransa’sını çözümleyip arka plana serpiştirirken, seri katilimizin yaşamının sonuna kadar olan evrelerini de anlatmış.

Dili kullanımdaki rahatlığı, anlatımın seriliği, kurgunun sağlamlığı okuma rahatlığı sağlıyor. Hikaye ise olağanüstü bir seyir ile ve muhteşem bir finalle bitiyor.

Okurken elimden bırakamadım. Çok sürükleyici bir kitap. Koku, insanın aklını başından alabilecek kadar güçlü bir duyumsama. Keşke tüm duyularımızı gözlerimizi kullandığımız ölçüde çok kullanabilsek ve güvenebilsek…

Gücü, iktidarı, şöhreti eline geçirmiş insanların, ellerindekini kaybettikten sonra içine düştükleri çukuru, buhranı, çöküşü anlatan şahane bir kitap.

Stefan Zweig o kadar isabetli insan okumaları yapıyor ki şaşkınlık içinde kalıyorsunuz. Özellikle kadınların iç dünyasını -kadınlar dahi bilemezken- bu kadar detaylı bir şekilde anlatabilmesi ve o dünyaya bu kadar hakim olabilmesi hayranlık uyandırıyor.

Yazar diğer kitaplarında da olduğu gibi dupduru bir dille, gereken şeyleri gerektiği miktarda kullanarak, sıkmadan, boğmadan okuyucusuna ulaşmayı başarıyor.

Kitapta en çok dikkatimi çeken yer kadın kahramanın ölümü bile kendi çıkarına uygun olacak şekilde kullanabilmesi oldu. Ancak bu planı sonuçta istediği gibi bir tesir oluşturmuyordu. Hikayenin bu tarzdaki gerçekçi çıkarımları, onunla bağ kurmayı kolaylaştıran dinamik unsurlar.

Kurgusal yetkinliği, insan manzaraları ve gerçekçi üslubuyla Bir Çöküşünün Öyküsü, hacim olarak minik ama tesiri büyük güzel bir kitap…

Bir kişisel gelişim/dönüşüm kitabı olmaktan çok, psikoloğumuzla yaptığımız hoş bir sohbet havasında geçen bu kitaptan herkesin azami ölçüde faydalanabileceğini düşünüyorum.

İnsanları anlamaya dair pek çok ipucunun verildiği anlatılarda, yeri yurdu olmayan acılarımızı nereye koyacağımızı da öğreniyoruz.

Bana kalırsa orta yaşlara gelmiş aklı başındaki her insanın kavradığı pek çok konuyu uzman birinden teknik terimler ve doğru cümlelerle dinlemek çok rahatlatıcı olmuş.

Hayatınızda olağanüstü değişimler yapabilecek bir kitap değil belki ama eğer tavsiyelere uyarsanız önemli mesafeler kat ettirebilecek bir kitap. Bence güzeldi.