E-Dergi

Çorak Kırgız bozkırlarında biten rengarenk çiçeklerin hikayesidir bu …
Geleceğe dair kurulan hayaller, umutlar için kendini adayan insanların; kısıtlı imkanlarla ve çok da yetkin olmadıkları bilgilerle verdikleri mücadeleyi anlatan çok muazzam bir kitap.
Fedakarlığın ne demek olduğunu öğrenirken vefasızlığın ne demek olduğunu da derinden derine işlemiş Aytmatov.
Kitapta ayrıca Sovyet Rusyasından Orta Asya coğrafyasına kadar uzanan alanda yaşanan kültürel yapıyı ve tarihsel dönüşümleri de görme imkanı buluyoruz. Lenin’in anlatılış ve vurgulanış şekline de ayrıca bir parantez açmak lazım. Açıkçası bu kitabı okuduktan sonra Lenin’in hakkında biraz daha fazla araştırma yapma ve neler soyledigini onun fikirlerinin ne olduğunu daha iyi sentezleme ihtiyacı hissettim.
Yine her Aytmatov kitabında olduğu gibi dupduru bir dille ve tertemiz fikirlerle örülmüş harika bir hikayeydi.

Yarınlara uzanan yolda taşları döşeyen fedakar insanlara selam olsun!

Bu tarz kitapları beğenmeyenler sürekli Nitzsche veya Spinoza mı okuyorlar acaba? Veya Seneca’dan başlarını kaldırmıyorlar mı?

Diğer kişisel gelişim kitaplarından daha kişilikli duran bir kitap bu bence
Çok beğendim ve elimden bırakamadım.

Arasıra insanların iyi bir dostla sohbet etmeye ihtiyacı oluyor. O sohbeti bence Ahmet Şerif hocayla çok güzel yapabilirsiniz!

Yazar Madelina Miller, Ben, Kirke kitabındaki kadar güzel olmasa da görkemli bir hikaye yazmaya çalışmış.

Alışılagelen Turuva hikaye ve efsanelerini kurgu ile harmanlayan yazar asıl okumak istediğimiz Truva atı hikayesi yerine savaşın farklı bir boyutunu işlemiş.

Hikaye Miller’in ellerinde ılık bir rüzgar gibi esse de çok yeterli bulmadım. Sonlara doğru ters köşe yaptığı gere kadar vasat devam eden hikaye bir yerde çok coşuyordu. Sonrasında ise sona hızlı bir geçiş yapıldı. Ama final Truva atı tek cümle ile anılmasına rağmen güzel bağlandı.

Niye okudum demediğim ama daha iyi olabileceğini düşündüğüm bir kitap

Sonundaki mitoloji sözlüğü ise yine çok güzel olmuştu.

Gerçekten de insanı huzursuz eden bir kitap…
Normal şartlarda Zülfü Livaneli’nin ağdalı yazım tarzını boğucu bulurum. Asla konuyu doğrudan anlatmayan, etrafında dolanan ve odağı kaçırmamıza sebep olan bir yazın dili olduğunu düşünürüm.
Ancak bu kitabında gereksiz yazılmış tek kelimesi, tek cümlesi, tek anlatımı yoktu. Kesinlikle şahane bir kitap okudum. Huzursuz eden kısmı ise Ezidilere sözde din adına yapılan zulümler. İnsanlığımdan utandım.
Livaneli’nin çağdaş toplum eleştirisini, o kadar mezalime kör kalan bizim aymazlığımızı tespitini, doğu ile batı arasına sıkışmış ve ne doğulu ne de batılı olabilmiş bizleri nefis bir şekilde analiz edişini çok yerinde ve çok isabetli buldum. Ayrıca kadınlara kadınlardan daha çok kıymet vermesi de beni çok etkiledi.
Dilin sadeliği ve akıcılığı romanı okumayı kolaylaştırırken, hikayenin gerçekdışı gerçekliği ve günümüz dünyasında geçmesi de romanı çok etkileyici kılıyor.

Saramago’nun kendine özgü dili ve yazım kuralları ile yazdığı kitaplarından okuduğum bu ikinci kitap. Daha önce filmini izlediğim hikaye insanı alt üst ediyor.
Bizim gibi kapalı ve muhafazakar toplumlar için fazlasıyla rahatsız edici kısımları olsa da, eğer bu kısımları gözardı edebilirseniz elinizde gerçekten çok ilginç ve çok güzel bir kurgu kalıyor.
Bu distopya insanların hangi şartlar altında insanlıklarını kaybedip, medeniyeti bıraktıklarını ve toplumsal hayatın gereklerini terk ettiklerini çok yalın ve çok keskin bir dille anlatmış.
Saramago’nun hikayenin bir yerinde kitaba kendini de eklemlemesi detayına ise kesinlikle bayıldım. Bir yazım dehası olarak Saramago usta işi bir distopya yazmış bence.