E-Dergi

Kitabın (aslında "Eserin"demek daha hakkını teslim eden bir ifade olur bence) son cümlesini az önce okudum ("Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.") Bana oldukça sarsıcı gelen ve hemen her sayfasında göz yaşı döktüğüm "eserin" bu  son bölümünü bir de roman bitiyor diye daha da bir üzülüp, neredeyse süreci uzatmak için heceleyerek okudum. İlk defa bir kitabı neden bu kadar geç edinip okudum diye büyük pişmanlık içerisindeyim. Eserin son cümlesini okuyup, için için ağlarken, bir ara bundan sonra ne okusam diye de düşündüm ve elim başka bir kitaba gitmedi. Ve sonunda aklımı başıma alıp, okurken, yaşayıp unuttuğum ya da hiç yasayamadığım kimi duyguları hatırlatan  bu kitaba yeniden başlamaya karar verdim. " Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum"

Kitabı okuyunca, yazarın neden üzerine 16 sene düşünüp, 2 sene de yazdığını anlıyor insan. Anlatılanlar, zaman zaman çok kasvetli geldi bana, insan okudukça sanki kitabın içinden bir lanet çıkacak ve sana musallat olacak hissine kapıliyor ara sıra. Bir çok okuyucu gibi isimlerin bir alt soyda da tekrarlanır olması nedeniyle defalarca kitabın başındaki soy ağacına baktım ben de. Kitabı bitirdikten sonra dahi tekrar soy ağacına bakıp, temiz bir zihinle kim ne yaşamış tekrar hatırlayıp, tazelemek istedim okuduklarimi. Sanırım yıllar sonra tekrar okuyacağım yeniden.

Ben de yanlış martı kitabını alanlardanim ama Çehov sonuçta, kötü olma ihtimali yok.

lise öğrencisi oğlumun ogretmeninin tavsiyesiyle aldık. Bu aşk hikayesi acaba mutlu mu bitecek, hazin mi?

kominist ve Çin sever oğlumun etkisiyle aldığım kitaptır. bakalım nasıl bir yolculuğa çıkacağız?