E-Dergi

Dünyada, belki de tesadüflere yer olmadığına ve görünen yada görünmeyen herşeyin birbiriyle ilintili olduğuna yazarın bizleri ustaca kurgusuyla kolayca inandırabildiği bu benzersiz roman doğrusu büyüleyici...Yer yer tarihin ve şimdiki zamanın içiçe geçtiği,karmaşa ve çeşitliliğin aslında çok net bir biçimde düzeni ortaya çıkardığına-yada ortaya ondan başka bir şey çıkamayacağına-ikna ediliyoruz.Yeraltı geçitleri,eski savaşlardan kalma unutulmuş tüneller ve kanalizasyonlara yüklenen alışılmadık anlamlar kitabın dokusunu zenginleştirmekle kalmıyor bizleri keyifle içine çekiyor.. yada şöyle diyelim romanda anlatılanlara:"İŞSİZ GÜÇSÜZ ADAMLARLA HİKAYE ARAYANLAR"(Mevlana)

Allende'nin anlatımındaki sadelik ve bir sakız gibi uzayıp giden akıcı anlatımının tadını Ruhlar Evi romanıyla duyumsayınca,romanın yazarın ilk kitabı olduğuna inanamadım.Başlangıç buysa diğer kitaplarını okumak nasıl zevklidir diye düşünmeden edemedim doğrusu.Yer yer ruhsal,psişik,paranormal konulara yer vererek okuyucuları birden heyecanlandıran ve yavaşlayan tempoyu hızlandıran ifadeleri,roman kahramanlarını harekete geçiriş biçimi çok etkileyici.Neyin ne zaman ve hangi şiddette olacağını önceden kestiremiyorsuz.Kitabı okurken birden kıyametin koparak herşeyi bitirebileceğini umabilirsiniz....

Pamuğun son derece akıcı bir üslupla kaleme aldığı bir kitap.Yalnız şu var ki,gerçekleri yansıtmıyor.İçinde bulunduğu dönemi hiç yansıtmıyor.Zengin ama abartılı.Bu abartıyla kitabın zenginliğini kastetmiyorum.Osmanlıları(o dönemdeki gücünü hatırlayalım lütfen)çok komik bir şekilde bilimden ve sanattan uzakta gösteren bir çaba var.Hiç gerek yoktu buna.

O dönemlerde türkiyeye gelmiş seyyahların anlattıkları pamuğun anlattıklarından farklı şeyler söylüyor.Hikayenin geçtiği dönemde avrupa ne haldeydi hepimiz biliyoruz.Ağlanacak haldelerdi de diyebiliriz.bu romanda ise tam tersi bir durum sözkonusu,bir de olurda bu kadar mı olur hani,bu kadar mı aşağılanır bir millet, bence pamuk şöyle bir geriye dönüp tarih okumaya başlasın,yoksa durumu vahim.

Bence bu kitapta pamuğun anlatmak istediği ama okuyucuların gözden kaçırdığı bir nokta var:inanmak istediğini ama içine girdiği dini kesimin sanattan ,edebiyattan,batılı yaşantıdan uzak durduğunu gözlemlemesi.Ka şeyh efendiyle bölümünde bunu ima ediyor.İyi de sanat zekayı oluşturan tek unsur değildir ki.Kişilerin özelliklerine göre programlanmış bir bilgisayar geçen yıllarda en zeki kişinin hz.muhammed olduğunu ortaya çıkardı.Kaldı kibunlar birer bahane olmaktan öteye gitmiyor.İnanmak isteyen inanır.