E-Dergi

"Yazacak iyi bir cümlen yoksa yazmaya başlama." Kar'ı alıp okumaya başlayınca daha ilk satırda aklıma bu söz geldi. Orhan Pamuk, "Öteki Renkler"inde söylüyor bunu. Yazarın en zor işi ilk cümleyi bulmak. Yazarımız her ne kadar romancıya ilham gelmediğini söylese de -bu yüzden de şairlere karşı bir tavrı vardır. Romanın kahramanlarından biri olan roman yazarı Orhan'ın Ka'ya merhametle birlikte bir kıskançlık duyması bu tavrın sonucudur.- ilk cümlenin bir ilham işi olduğu açık.
Yazar ilk cümleyi bulmuştur. Artık istese de istemese de yazmak zorundadır. Öyle de yapar.
Kar, romana ismini vermekle kalmamış onu her taraftan kuşatmıştır. Romanda ihtilal gecesi dışında soğuk bir sessizlik hakimdir. Hatta ihtilal gecesinde bile neler olduğunu anlayamayan okuyucu yaşanan olayların dehşetinden habersizdir. Sessiz ve uysal yağan karın hiç farkettirmeden çığla gelen bir ölüme dönüşmesi gibi. Romandaki bütün olaylar da aynı parelleliktedir. Olay örgüsü içinde zor bela ilerleyen okuyucu(karda yürümek gibi) birdenbire hiç beklemediği bir olayla karşılaşır. Ka ölmüştür. Bu andan itibaren okuyucu kendini diğer sayfalara çeken sorunun peşine düşer. "Kim?" ve "Neden?" açıkçası ben bu soruların cevabını bulamayacağımı biliyordum. Kara Kitap'ta Galip'in dediği gibi asıl hüner katilin kim olduğunu yazarının bile bilmediği bir cinayet romanı yazmaktır. Orhan Pamuk hünerini gösterir. Yine dört yüz küsür sayfa boyunca okuyucuyu dolaştırıp aynı noktaya getirmiştir. Ben Orhan Pamuk'un bu yönüne hayranım en fazla…