E-Dergi

Kitap insanı içine çekiyor. Türkan’a üzülüyor, Orhan’a kızıyorsunuz. Aslında hayatın içinde ne kadar çok Türkan ve Orhan olduğunu fark ediyorsunuz. Sevdiğini sandığı adamla evlenip hayatını dört duvar arasına hapseden kadınlar ve hayalleri hiçbir zaman eşiyle örtüşmeyen, zamanla uzaklaşan erkekler… Bu yönüyle kitabın ilk kısımları oldukça gerçekçi.
Ulaş ile tanışma kısmı bana çok gerçekçi gelmedi ama sonuçta bu bir hikâye; belki böyle örnekler de vardır.
Kitabın en sevdiğim yanı ise şu oldu: Kadınlar, ne yaşarlarsa yaşasınlar, kırıldıkları yerden yeniden filizlenip çiçek açabiliyorlar.

Bu kitabı okurken insan ister istemez kendi hayatına dönüp bakıyor. Özellikle babasını kaybetmiş biri için bazı satırlar çok daha derinden dokunuyor. Bazen okumayı bırakıp düşünmek zorunda kalıyorsunuz. Çünkü bazı cümleler insanın içine oturuyor.
Bu kitabı okumak biraz şuna benziyor: Ağzınıza çok büyük bir lokma alırsınız ya… Yutarken boğazıniz acır. İşte bu kitapta da bazı satırlar öyle; okurken yutkunurken içinizin sızladığını hissediyorsunuz.

Toplumun kadinlar üzerindeki gizli ancak herkes tarafindan bilinen ama kimsenin kimseye itiraf edemediği baski ,hor görülme, sadece bir beden olarak görüldüğü derinligi olan bir kitap.Okurun asla kopmasına izin vermiyor,zaten kopamiyorsunuz.Bir solukta okunup derin izler bırakarak okunmuşlar listesine ekleniyor.

Zeliha Hanimi dinlemek daha keyifli,kitap ne yazık ki ayni tadi vermedi. Cok fazla tekrarli