E-Dergi

İki cilt halinde kaleme alınan ve aslında Hocaefendinin sohbetlerinden derlenerek neşredilen bu güzel eser günümüz insanının zihnini meşgul eden bir çok proplemi aydınlatıyor, bir çok soruya cevap veriyor. Oldukça güzel ve anlaşılır bir anlatımla, derin bir ufuk kazandıran ve meselelerde orjinal yaklaşım tarzı sergileyen eseri bir çırpıda okuyacaksınız.

İsmet Özel Beyden daha fazlasını beklemek hata olur. Onu bir hadisci gibi telakki etmek ve esri bu gözle almak ve okumaya bu şuurla başlamak yanılgısına düşmek yanlış. Bir şairin, bir düşünce insanının hadislere yaklaşım tarzı, anladıklarını gönül süzgecinden geçirerek alışıla geldik uslubu ile dizelere taşıması diyebiliriz kitap için. Ama takdir edilmeliki bu alanda söyleyeceği, söylemek istediği birşeyler, paylaşıma açık bir birikim sahibiymiş. Bunu başaramayan, çok önemli olmasına rağmen bir satır, bir cümle olsun herhangi bir hadis alanında kelam eylemeyenler var.

Abdullah bey yıllardır Zaman Gazetesinde dünyanın dört bir yanında katıldığı geziler sonrası orada yaşanılanları ve kendi umudunu kamçılayan, heyecanınını arttıran olayları okuyucusu ile paylaşıyor. Vatan sevgisine sahip insanların dünyanın dörtbiryanında insanlığa hizmet için açtıkları okulardan ve bu okullar ve kimi sosyal tesisler vesilesi ile kazanılan insanlardan bahsediyor. Bu ruh çoşkusunu tam olarak taşıyamadığımdan olsa gerek yeter dercede bir aşkla okuyamasam da abdullah Bey'in ve onun resmettiği öğretmen, öğrenci ve hizmet insanlarının çabaları karşısında takdir ve teşekkür duygularımı ifade etmekten beri duramıyorum. Hayran kalıyorum. Keşke aynı heyecan bende, benim gibi meselenin ehemmiyetini anlamayn diğer kimselerde de uyansa da çabalarına katkımız olsa diyorum.
Gezdiği, gördüğü, havasını teneffüs ettiği ortam ve mekanların içine hayat veren soluklardan biri de keşke ben olsaydım diyorum.Buna yapmak güç belki ama en azından bu havadan soluklamak için bu tür eserlerden istifade etmek bile güzel. En azından teselli kaynağı.

Son dönemde neden ihtiyaç duyulduğu ve gerekliliği üzerine birinci elden bir çalışam. Meseleye vakıf bir kalemden diyaloğun amacı, gerekliliği ve hatta meyveleri adına güzel bir çalışma. Kimi çevrelerce insanlığı kuşatan bir sevgi anlayışı kabul görmesede bu çabayı gösterenlerden Alah razı olsun. abdullah aymaz Bey'in leziz uslubuyla kaleme alınan eserde diyaloğun nihayi sonuçlarında da, beklentilerine de işaret var. Ancak 'Dinler arası' diyalog demek yerine konuyu'medeniyetler arası' diyerek ele almanın gerekliliği bu alanı başlatan isismce de uygun görülmüştü. Sanırım bu yaklaşım daha doğru ve isabetli. Medeniyetler arası çatışma teosri ve beklentilerine kapılanların olduğu bir dönemde konunun ne denli ciddi ve gerekli olduğu yadsınamaz bir gerçek.
UZağı görebilen sinelerin başlattığı harekete destek çıkmak gerekirken, eleştirmenin ötesinde köstek olmak amacıyla girişilen faaliyetlere anlam verememekteyim. İyi niyetlerinden şüphe ettiğim kimi çevrelerin dünya barışına ve kardeşliğine doğru giden yolda neden böyle davrandıklarını da
çözememekteyim.
Yanlış varsa birlikte ve beraberlik içinde olumlu tavsiye ve eleştirilerle düzeltilmeli yoksa kuru kuruya halkımızı da tedirgin edecek derecede 'din elden gidiyor, hristiyanlaşıyoruz, hristiyanlaştırılıyoruz' demenin aslı ne ki. Üzülüyorum. Zaman zamanda gelecek adına kaygılara kapılıyorum.
İster istemez de şu soru aklıma geliyor; aceba biz önce kendi aramızda mı başlatsan bu diyaloğu. Müslümanlarla başlasa. Yoksa medeniyetler arası çatışma yerine yine tarihte yaşanmış kimi hatalar gibi bide mi kendi kendimizle, kardeşlerimizle çatışacağız,diye. Dünyanın barış ve senliğini arzulayan insan olmak yerine daha mı dar düşünsem diyorum. Sadece biz iyi olalımmı desen aceba? Kimse umurumda değil mi desem.
Başaramıyorum sonra. İnsanlığı kuçaklayan bir dinin bir milletin evladı olarak herkesimden insanı ve ülke insalığını kuçaklamakta mahzur göremiyorum. Umudum bu noktada yeniden tazeleniyor ve bu çabanın ehemmiyetini daha iyi anlıyorum. Hayal kırmak, umut yıkmak isteyenlere inat...
Diyaloğun meyvesini tatma aşkıyla ve heyecanıyla yeniden 'evet'diyorum...

İslamın kadınlara verdiği önemi, değeri yadsımaya çalışanlar, inkar edenler açık ne net olan bir gerçeğe gözlerini kapamaktan başka birşey yapmıyorlar. İşte İslam kadınları, analarımız, bacılarımız, kardeşlerimiz. İşte onların aydın hayatları, aydınlatan hayatları..
Söze hacet yok. Herşey ortada. İslamla onuru, hakkı teslim edilen ve hakettiği konuma çıkartılan kadınlar. Ezilmekten, yok sayılmaktan, insani değerlerive hakları elinden alınarak bir meta gibi görünen kadın anlayışından nereye gelinmiş işte ortada.
Keşke o dönem idraki kadar hakları teslim edilse ve kadınlar da üzerlerine düşen sorumluluğu o dönem kadınları kadar anlasa, idrak etse. Edenlere selam olsun ama hala bu noktada zaafı olanlar varsa bu eseri okumalı.
Sadece bayanlar değil erkeklerde.