E-Dergi

Fazla Uzaklaşmış Olamaz, adını taşıdığı duyguyu metnin tamamına yaymayı başarıyor. Uzaklık burada mekânsal değil; zamansal, duygusal ve bazen de insanın kendine olan uzaklığıyla ilgili. Karakterler çoğu zaman bir yerlere gitmiş değil; bir şeylerden geri kalmış, bir şeylere geç kalmış hissiyle var oluyor. Bu hâl, kitabın genel atmosferine ağır ama sahici bir melankoli katıyor.

Yazarın en güçlü yanlarından biri, okura ne hissetmesi gerektiğini söylememesi. Metinler yönlendirmiyor, dayatmıyor; sadece açılıyor. Okur isterse o kapıdan içeri giriyor, isterse eşiğinde durup bakıyor. Bu özgürlük, kitabın edebî değerini artıran önemli bir unsur.

Bu kitap; yüksek tempolu hikâyeler, sürükleyici olaylar arayanlar için değil. Ama insanın kendisiyle baş başa kalmayı göze aldığı anlarda okunacak, bitse bile etkisi sürecek bir metin arayanlar için çok kıymetli. Fazla Uzaklaşmış Olamaz, anlatmaktan çok hatırlatmayı seçen bir kitap. Ve bazı hatırlatmalar, insana uzun süre eşlik ediyor.

Kalanlar, gidenler, geride bırakılanlar var bu kitapta.
Gittiği yere ait olamayanlar, kaldığı yerde duramayanlar...
Ayrılığın, birlikteliğin ve varoluşun sancısını çekenler. Hangi pencereden bakarsak ona hak verdiğimiz insanlar.
Yazarın usta kalemi öylesine dokunulur kılıyor ki onları; yanlarına varıp sarılmak ve halinden anladığınızı söylemek istiyorsunuz.

mükemmel bir kitap sürekli okuyoruz

Oğlum çok severek okudu. Harika bir seri