E-Dergi

Geçenlerde yerinde duramayan bir kedi görmüştüm. Bir bacağı yoktu ve ağaca tırmanmaya çalışıyordu. Tombişliğinden olsa gerek kendini yerde buldu birkaç kez. O an fotoğraf çekmek istedim ama elim gitmedi. Gülümsedim. Gözler iyi birer anı kaydedicidir. Sonra “Üç” çaldı kapımı. Enteresan bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Kapağını gördüğüm günden beri çıkmasını bekliyordum. Ne şahane ne özgün bir hikâyeye sahiptir kim bilir diye düşünmüştüm. Kapağında üç bacaklı bir köpeği görmek duygulanmama yetmişti. Haklı çıktım. Fısıldadı, hatırlattı, iteledi, sarstı. Ama bunları yaparken bir an olsun kaşlarımı çatmadım, üzülmedim. Üç’ün, oradan oraya yürürken adım atmaktan yorulduğu, vazgeçtiği, pes ettiği tek bir gün yoktu. Burnu onu nereye götürürse oraya giderdi. Kendini olduğu gibi kabul etmenin, farklılıklarımızın bir şans olmadığına dair umut dolu bir kitap bitirdim. İzini sürdüğümüz her an kıymetli.

İhtiyacımız olmadığı halde aldığımız, topladığımız, biriktirdiğimiz eşyaların heybetlisi, Dağınıklık Canavarı ile tanıştım az önce. Hüseyin Sönmezay’ın resimlediği sayfalarda dolaşmak müthiş keyifliydi. Yarattığımız dağınıklıkların yine bizleri ne denli etkilediği üzerine bir “ihtiyacın olmayanı reddet” hikâyesi. Fazla yapılan ve çöpe giden yemekler, bardakta kalan sular (tam bitkilere dökmelik), fazla oyuncaklar, kullanılmayan giysiler, ihtiyaç seviyesine göre planlanmış bir oyun ve koca bir bağış kutusu... Uzun bir süredir ihtiyacım olmayan hiçbir şeyi almadığım için mutluluk duydum. 5 yaş ve yetişenlere önerebilirim.

Yıllar önce yerin altında uzun bir uykuya dalan ve 3 milyon yıl sonra uyanan koca Gacagucu’nun hikâyesini gülümseyerek okudum. Vaghar Aghaei tarafından resimlenen “Gacagucu ve Dünyanın Öbür Ucu” birlikteliğin ve çevremizdekilerden gelen desteğin hayatımızı nasıl iyileştirebildiğine dair bir hikâyeye sahip. Sevgili Sinan Yaşar’ın kitapları içinde liste başına yerleşti diyebilirim. İlk okuma seviyesine uygun, çizimlerini çok sevdim.

“Herkesin arkadaşı vardı. Willy dışında herkesin…” Birilerini dışarıda bırakan, iletişime sınır koyan, üstünlük taslayan ya da kendini dışarıda bulan herkese dair bir kitaptı Willy ve Hugh. Özellikle hayvanat bahçesi görseli zihnime kazındı, belki sert ve ani bir biçimde. Üstüne uzun uzun konuşulacak bir sahne olduğu kesin. Willy kendisini yalnız hisseden, oyuna alınmayan ve “tırsak” olarak itelenen bir şempanze. Hugh ise görünüşüyle dikkat çeken, gücünü başkalarına zarar vermek için kullanmayan bir goril. Zorbalığın, zorlanmanın üzerine konuşabilecek, sevdiğim kitaplar arasına girdi. İki dostun kurdukları bağ tartışmalara boyut kazandıracak nitelikte. 5 yaş ve yetişenlere önerebilirim.

“Şairin Köpeği”, okuma listelerinde yer almasını önemsediğim kitapların başında geliyor. Paylaşımlarda pek karşılaşmıyorum. Belki ince kitap algısından, yaş grubunu kestirememekten. O inceliğin içinden fırlayan cümlelerin vuruculuğu diyorum... İlk cümlesiyle yakalıyor, son cümleye kadar peşinizi bırakmıyor. Teddy terk edilmiş ve Şair Sylvan tarafından sahiplenilmiş bir köpek. Bir kar fırtınasında arabada mahsur kalan çocukları kurtarmasıyla hikâyeyi ondan dinlemeye başlıyoruz. Öncesi ve sonrası arasında bir boşluk bulup, taşları yerine oturtarak ilerliyoruz. Üzücü kayıplar sonrası uzun bekleyişin aştığı duvarlara doğru yolculuk ediyoruz. 10 yaş ve yetişenlere mutlaka.