E-Dergi

Puslu Kıtalar Atlası'nı bir tiyatro sahnesi gibi düşünürsek, karakterler evveliyatları çok özel bir lisanla ve güzel bir takdimle birer birer sahneye çıkıyor, azı kitabın sonuna kadar ulaşabiliyor. Karakterler ve mekanlar oldukça renkli, kitap keskin betimlemelerle dolu. Olaylar ve kişiler arasındaki ilişkiler kitap boyunca farklı noktalardan ve zamanlardan birbirlerine bağlanıyor, çoğu yerde bu bağlantılar ve ilişkilendirmeler ustalıkla yapılmış. Bundan 300 küsur sene önce acaba şu anda durduğum yerde kim duruyor, ne düşünüyor ve etrafında kimleri, neleri görüp nasıl yaşıyordu sorusuna hayalinizden çıkmayacak şekilde ve lezzetli bir cevabı var kitabın. Okurken sürekli Can Atilla dinledim, özellikle "Sultanlar Aşkına"yı kitap müziği olarak "Puslu Kıtalar Atlası"na çok yakıştırdım.