E-Dergi

Müthiş bir trajedi... Yükselen Rus Edebiyatı'nın modern edebiyata, yani günümüze uzanışının ilk belirtilerinden bu eser. Piyesteki karakterler akılda kalıcı ve konuşmalar ilgi çekici. Anlatılan konu hazin... Konuşmalar yer yer komik, yer yer tiksindirici kibir belirtiyor, hususiyetle de dramatik sözlerle görülüyor... Bir kitapta vişne bahçesi ve evin satılışına üzüleceğim aklıma gelmezdi, neylersiniz ki Çehov bunu yaptıracak seviyede bir yazar!

İtalyan aşk masalının büyük İngiliz şairi ve tiyatrocusu Shakespeare'in elinde en mükemmel şeklini alışı... Eserin bu baskısının tercümesi pek iyi olmasa da, bu fiyatta satılan bir kitaba göre de iyi. Aşk hikayesinden zaten bahsetmiyorum, malumunuz Shakespeare'in diğer eserlerinde olduğu gibi yine herkes ölüyor sonunda...

Her yönüyle çok hoş bi kitap. Bir çırpıda okunmayacak büyüklükte ama gerek olay örgüsü, gerek olayların çekiciliği ve heyecan kısa sürede bitirmenize yardımcı oluyor kitabı. Kitap, tarihin acımasızlığına gülüyor aslında... Bitişi de böyle. Gazne sarayından gerçek İbni Sina'nın kovulupi sahtesinin kalması, onlarca haksızlık, entrikalar, yalan-dolan "köhne dünya"ya bir gülüşten başka birşeyi anlatmıyor. Çok başarılı bir eser... Adil Yakubov'u tanımama yardımcı olan eserdir...

Çanakkale'de geçiyor olması lazım bu hikayenin... Öksüz çocuk Ali'nin kendini Rum papaza Aleko olarak tanıtması, sonrasında kaçıp İngiliz karargahını bombalaması gurur vericidir. Eser pek çok yönüyle Ömer Seyfettin'in derin ruhunu yansıtır. Böylesine trajedik bir hikayeyi yazmak her yiğidin harcı olmasa gerek. Neyse, hikayede dikkat çekilen bir diğer noktaysa, dıştaki düşmanlar kadar içteki düşmanlardır da... Kilisede geçen konuşmalar bunu gösteriyor. Ali'nin sonuysa yürek parçalayıcı...

Ömer Seyfettin, genç yaşta vefat etmiş olmasına rağmen, en büyük olay hikayecilerimizden olmayı başarabilmiştir. Tarihi ve olayları iyi tetkik etmiştir. Bunu edebi istidadıyla birleştirince de tadına doyum olmayan hikayelerini ortaya çıkarmış... Pembe İncili Kaftan'da bir Osmanlı-Safevi rekabeti görülür. Ömer Seyfettin, Osmanlı'yı ve Osmanlı insanını kültür olarak Safevi'ye tercih etmiştir denebilir. Oysa o da bilir ki; ikisi de Türk'tür. Ama Osmanlı'nın yüksek medeniyetine dikkat çekmiştir. Muhsin Çelebi'nin devletinden aldığı görev uğruna herşeyini feda edişi ve bir gram yardım almayışı ve ömrünün geri kalan kısmını sefalet içinde geçirmesi ibretliktir, ibretlik olduğu kadar da gurur vericidir...