E-Dergi

Normal İnsanları okuduktan sonra bu kitabını okuyunca bir karşılaştırma yapabiliyor insan. Normal İnsanlar daha çok iki kişi etrafında döner, diğer insanlardan çok sık bahsedilmez veya İntermezzo da olduğu gibi yazarın ölümle, aşkla, uyum sağlamakla, hayatla ilgili düşüncelerini çok da fazla duymayız. Ama bu kitap beş sağlam karakterle, çok daha iyi bir yazım diliyle ve kasıntı olmayan diyaloglarla ben son kitabım diye bağırıyor. Sally Rooney gerçekten kendini değiştirmiş ve geliştirmiş.

Nietzsche Ağladığında kitabıyla tanışmıştım kendisiyle. Daha sonra da Aşkın Celladını okudum. Günübirlik Hayatlar da aadına istinaden bir günde, elimden bırakamadan bitti. Konular o kadar içten, doğal ve evrensel ki her okuduğunuz hikayede kendinizden bir parça görüyorsunuz. Bu kadar iyi bir psikoterapistin düşüncelerini okuyabilmek de cabası.

Sonunda gözyaşlarınıza hakim olamayacağınız, dokunaklı ama bir o kadar da eğlenceli bir kitap. Ove'un komşularıyla olan ilişkisi kitapla birlikte gelişirken siz de elinizde olmadan Ove' a bağlanıyor, hikayesini merak ediyorsunuz. Okuyun okutun. Ove' u tanımaktan pişman olmayacaksınız.

Yavaş bir anlatımı var deniyordu ama ben gayet beğendim tabii ki kişisel beğeni meselesi. Büyüj bir beklentiyle başladım ve kitap beklentimi karşıladı. Ama okumadan önce aksiyon değil de sanki siz o kafede oturuyorsunuz da olayları size biri anlatmıyor, siz izliyorsunuz gibi bir havada, yalın bir anlatım ve dokunaklı bir dille yazılmış bir kitap okuyacağınızı söylemek isterim.

Yüksek bir beklentiyle başlasam da beni tatmin eden, sade bir dili ve anlatımı olan, olay akışı ve kurgusu mükemmel, akıcı bir kitaptı. Sonunu tahmin etseniz bile size verdiği mesaj yüzünden bile okunabilir. Pişmanlıklarımız, hatalarımız olsa da şu an sahip olduğumuz ve seçimlerimizle oluşturduğumuz bu hayata sahip çıkmamız ve onu şekillendirmemiz gerektiğini çok güzel anlatmış yazar.