E-Dergi

Bağlanma sürecini; güvenli bağlanmayı yaşayamamış birinin kendi çocuğuyla güvenli bağlanmaya çalışması üzerinden anlatılan öykü zorlama geldi biraz. Edebi kaygıyla yazılmamış bunu fark etmek için otorite olmaya gerek yok elbette ama yine de daha başarılı bi hikaye olabilirdi
Kitap sayesinde öğrendiğim terimler elbette kıymetli (doğum anının yaşamı etkilemesi olayı hep kafamı kurcalayan bir mevzu burda da değinilmiş. Bunu gerçekten araştırmak istiyorum) ancak bazı noktalar özellikle aşı konusu ya da demir takviyesi konusundaki aşırı reaksiyon, ek gıdaya geçiş noktaları çocuğu kendi düzenlerine uydurma çabaları biraz rahatsız edici geldi ancak sonrasında bunun yazarın savunduğu yaklaşımla ilgili olduğunu öğrendim.
Ebeveyn çocuk ilişkisi konusunda yazılmış kitaplar sıralamamda gerilerde yerini aldı

İnstagramdan takip ettiğim sevgili Feride Can’ın ilk kitabı birçok açıdan tatmin ediciydi. Birincisi bu alanda hatırı sayılır sayıda kitap okuyup kitapları çok iyi özümsediği cümlelerine inanılmaz yansımıştı. İkincisi bu alanda insanlara hizmet edebilmek onlara faydalı olabilmek için yardıma ihtiyacı olan insanlar gibi yaralanmış olmak lazım diye düşünüyorum.

Çocukluk yaralarımız evlat sahibi olunca hortluyor bilinçaltımızın gizli saklı köşelerinden. Feride hanımın uyanışı da çocuğu olduktan sonra olmuş.

Hemen hepimiz aynı süreçlerden geçiyoruz, benzer acılarla benzer deneyimlerle bugünlere geliyoruz. Varoluşsal sürecimizi sağlıkla mutlulukla geliştirmek adına böyle kitapları kıymetli buluyorum.

Artık birçok tetiklenmemin nerelerden köklenip bugünlere geldiğini anlayabiliyorum✌

160 sayfadan çok daha fazlasını okudum sanırım ya da okumaya çalıştım desem daha doğru.
Alice Miller’ı insanlara tanıtmak için elinden geleni yapan Nihan Kaya’ya ayrıca teşekkürler!
Çok yoğun bir kitaptı zor oldu benim için okuması. Satırlar arasında beklemelerim, hazmetmekte zorlandığım çok anlar yaşadım..
Anne-baba, öğretmen, dayı, hala, teyze, anneanne, babaanne!
Çocuğa dokunan herkes okusun mutlaka!
Belki böylelikle makus talihimizi değiştirmek mümkün olabilir...

Açıkçası Osman’ın büyüyememiş ruhu, gerçek dünya için fazlasıyla romantik olan hayalleri - düşünceleri, Oblomov’a taş çıkartır tembelliği ama bi yandan da sürekli bir şeyler yapıyormuş gibi görünür halleri çok ilgimi çekmese de “Yeşil Peri Gecesi” öylesine etkilemişti ki beni onunla ilgili ne varsa okuyabilirdim.
Kitabın kuruluş biçimi çok güzeldi daha önce böyle bir tarz okumamıştım. Ara ara Osman’ın günlüklerinden bölümler, ara ara Osman’ın yakınlarıyla yapılan röportajlar şeklinde yazılmış.
Aynı olayla ilgili herkes o kadar farklı o kadar kendinden menkul yorumlar yapmış ki. Hayatın kısa özeti gibi. Eşeğin kuyruğunu kesme hesabı.
Kendini dev aynasında gören kompleksli yalancı Argun, babasının ne mal olduğundan bihaber Ersin (hoş kendini de inkar etmiş bir şahsiyet ya neyse), yaptıklarını, yapamadıklarını kendi kendine bile itiraf edemeyen Osman...
Çok acı çok yazık bir ömür Osman’ınki.

Her okuduğum Ayfer Tunç kitabı beni içine alıyor bi süre o karakterlerle oturup kalkıyorum. Duyguyu okuyucuya geçirme konusundaki ustalığı, derin bilgi dağarcığı her defasında beni çok etkiliyor.
Umut içimi daha çok parçaladı. Sanem’in umutsuzluğu acıyla yekvücut oluşu bana biraz abartılı geldi ( Malatya’da bi şahısın dediği gibi