E-Dergi

‘Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürüdüm.’ 7 sene bacağındaki tümörle mücadele eden 15 yaşındaki bir çocuğun sıkıntılı,bunalımlı ve acılarla geçen tedavi sürecini anlatır.. ve bir de Nüzhet’e olan aşkı var ki onu şu cümleyle tanımlar, ‘keşke futbol oynasaymışım, belki de bacağımı Nüzhet’in aşkı kadar yormazdı.’ Okurken yazarının acısını hissettim..

Hani kitapta diyor ya “İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri var, bir inçe yerleri işte oraya değmemeli” diye, işte orasına değdiler Memed’in ve isyanı başlattılar. Her devirde yok mu insanların o yerlerine değenler, canlarını acıtan, binbir zorluklarla yaptıkları işleri, emeklerini alanlar sömürenler. “ Sen doğru dur eğri bulur cezasını “ diye bir söz vardı ya işte İnce Memed eşkiya oldu ama o başkaydı diğer eşkiyalar gibi değildi... o zalime, kötüye düşmandı, haksızın karşısında garibin yanında, ezenin karşısında ezilenin yanındaydı... İşte bu yüzden İnce Memed olduya.. Sevmenin güzelliğini bir o kadar da acısını bu kitapta hissettim..

Livaneli’nin tüm kitapları gibi akıcı..sadece bu eseri değil bütün eserleri kesinlikle okunmalı..

Tek kelimeyle harikaydı..

Kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin.. Kısa hemen biten bir kitap ama okunmalı..