E-Dergi

Ayşegül Hanım şüphesiz usta bir kalem ve edebiyat tarihimize adı geçmesi gereken bir isim. Fakat bu pistmodern eserlerde olay'ın çok geriye itilmesi okuyucuyu yoruyor. Tamam, üst düzey bir edebî anlatım var ama bizi kendine çekecek bir olayı da esere yerlestirin ve kardeşim. Sonuçta roman okuyoruz, şiir kitabı değil. Bu söylediğim Ayşegül hanım için değil yalnızca. Olayı çok geriye itip sanat gücünü göstermek isteyen tüm yazarlara. Ayşegül Hanımın Kuğu Boynu kitabı beni çok daha sarmıştı. Bu da güzel ama kitabı anlamak için bu kadar kafa yormamak gerekir diye düşünüyorum.

Yazar, her kitabında aynı yöntemi uyguluyor. Bir dış hikaye, bir de iç hikaye. Dış hikaye(güncel olan) aslında çok daha heyecanlı. Ama yazar iç hikayeye(tarihi olan) geçince dış hikayeyi neredeyse tamamen unutturuyor. Bence bu bir eksiklik. Her kitabında aynı yöntemi kullanması da bence bir eksiklik. "Uzakların Şarkısı, Butimar ve Dünyasızlar" okudum. En çok Uzakların Şarkısı'nı beğendim. Dünyasızlar' daki tesadüfler, kurgu bana basit geldi. Yazara bir müddet ara veriyorum.

Bilmeyen de Sebahattin Önkibar'ı çok dürüst, onurlu, şahsiyetli bir gazetece sanır. Aslında onun da her iktidara " emrinizdeyim efendim" diyen Enver Ören'den bir farkı yok. Adı " yağdanlık" tı bur zamanlar. Ama en azından yazar da dahil bilinen tüm gazetecilerin ne kadar kalibrede olduklarıni göstermesi adına okunabilir.

Çok basitti, yorumlara bakınca bir kitap zannettim. Resimlerde asla kabul edilebilecek resimler değil.

Son yıllarda okuduğum en iyi kitap. Bir roman olmanın ötesinde insan hayatına yön verecek çok güzel sözler barındırıyor. "İnsanlar yukarı doğru düşer..." gibi. Aldım,okudum, çok beğendim...