E-Dergi

Çok hevesle başladığım halde beni asla içine alamadı kitap, bitsin diye okuduğumu hissettim, sayfa sayısı az olan kitapları okumakta daha çok zorlanıyorum. Hep bi cevap, karşıdan bir yorum bekledim ama sürekli bir monoloğa dönüşmesi benim için kitabı akıcılıktan uzaklaştırdı. Belki çok içselleştiremediğimden beni alamadı bilmiyorum ama fazla durağan geldi.

Okuduğum 6. kitabı oldu yine sürükleyici ve güzeldi fakat diğer yine göre benim için biraz daha zayıf kaldı.

Sırların nelere mal olabileceğinin en yalın hikayesi. Tam birine kızacakken onun içsesinden dinleyince sarılmak istiyorsun. Aslında herkes içini dökse rahatlayacakmış gibi. Ben bunu yaptım ama neden yaptım dese bitecek tüm sülalenin dertleri gibi. Kitap bizi kendi hayatımıza döndürüp, içimizi kemiren dertleri açıversek çözülecekmiş her şey gibi hisettiriyor...

Tüm kitapları sürükleyici olamaz derken okuduğum beşinci kitabında kabullendim artık. Elimden bırakamadım, düğümlerin bir bir çözülmesi, çözüldükçe kalpte bıraktığı ağrı... Yaşamlarını karakterlerin gözüyle izlediğimizde her karaktare ayrı ayrı sarılmak istedim. Ayrıca kimsenin kötü olarak doğmadığını, hayatın o hale getirdiğini arada kendime hatırlatacağım.
"Sevmemişti bu kadını. Ama sevilmeyecek bi hale gelene kadar epey badire atlattığına da emindi."

Kitaptaki kadınların hepsi o kadar farklı karakterler ki yaşadıklarına karşı tutumlarından şunu anlıyoruz; gerçek ona nasıl yaklaştığımıza göre değişir. Bir yerde gerçeği yok sayıp onu heykeltraş gibi yontarak istediği şekle getiren anneanne. Bir yanda onunla zıt karakterde, gerçekçi olsa da annesinin yörüngesine giren ve gerçeği olabildiğince derinlere gömen kızı. Ve her şeyden bihaber olsa da içinde bir yerlerde annesiyle anneannesinin mirasından payını alan Şehnaz. Annenin kaderi kızının çeyizidir lafı tam da duruma uygun. Hepsinde bir tamamlanamayışlık...Ve farklı kılıklara bürünmüş koca bir inkar...