E-Dergi

“Sûfîler işte böyle insanlardır. Yapıp ettikleri de işte bu türdendir.
Tasavvufu inkâra kalkışan, bunu, ya bilgisinin azlığından, ya da hakikatlere aklı eremediğinden eder. Çünkü seçkin insanlar azdır. O seçkinleri bilenler de azdır. Onları ancak onların sınıfından olanlar bilir. Yüce Allah’ın buyurduğu gibi: “Onlar, onun gösterdiği doğru yola eremediklerinden, ‘Bu eski bir yalandır!’ derler.” Ahkâf, 46/11
Sûfîlerin yolunda olduğunu söyleyen kimsenin organları kulluk, hizmet ve tâatte bulunmuyorsa; kalbi zikirden, iradeden, ilâhî lûtufları derleme gayret ve himmetinden uzaksa; niyeti hâlis değilse; sûfîliğin hakkını vermiyor ve hakikatlerini bilmiyorsa, o kimsenin iddiası boş bir iddiadır. Onun gayesi, insanları kandırarak sûfîliği bir geçim vasıtası yapmak ve böylece halkın sırtından geçinmek ve insanların kıymetli zamanlarını heba etmektir.”

Bu eser, Allah aşkının en seçkin temsilcilerinin duydukları ve bizzat yaşadıkları Allah sevgisini gönüllere işliyor.

Bu esere imza atan ve 10. yüzyılda yaşamış olan Sülemî hazretleri, maneviyat âleminin Kuşeyrî gibi devlerini yetiştirmiş, seçkin bir âlim ve mürşittir.

İbn Hazm, Endülüs’te devletin karar merkezinde bir bakanın oğluyken, iç savaşta tüm varlığını ve mevkiini kaybetmiş, yoksulluğa düşmüş, ülkesini terk etmek zorunda kalmış, çok çile çekmiş bir ilim adamıdır. Onun için bu kitaptaki tespitler ve nasihatler, bire bir yaşanmışlıklara, ispatlanmış bilgi ve belgelere dayanıyor.

İnsan ilk başta nefsine bakmalı; yaratılışını incelemeli. Kainatta mevcut olan harikalara göz atmalı, onları bir bir incelemeli. Bundan sonra yaratanın varlığını düşünmeli. Çünkü kainatta bulunan bütün varlıklar Allah'a götüren yoldur. O'nun kuvvetini, kudretini belirten birer himkettir. Güzel iş, daima iyi bir ustaya delildir.